16 «λόγοι» που πάντα θα διανύεις μια… «Περιοδεία Εντός» – γράφει ο Γιάννης Παναγιωτίδης

Μέσα από το χάδι, της ίδιας της μουσικής…

Έχουν περάσει σχεδόν τέσσερις μήνες, από την επίσημη κυκλοφορία του άλμπουμ του Κώστα Λειβαδά, «Περιοδεία Εντός» και οι μνήμες της πρώτης ακρόασης αυτής της δουλειάς, παραμένουν φρέσκες και έντονες, μέσα από το κάθε τραγούδι ξεχωριστά.

Σαν να μην πέρασε μια μέρα…

Ο Κώστας Λειβαδάς, πέρα από σπουδαίος και καταξιωμένος τραγουδοποιός, μουσικός, συνθέτης και στιχουργός, είναι ένας άνθρωπος που ξέρει να δημιουργεί στιγμές και να αποτυπώνει την μουσική, με ένα ιδιαίτερα ξεχωριστό, δικό του τρόπο. Κάτι τέτοιο προέρχεται τόσο από τον λόγο του όταν καλείται να μας αφηγηθεί τις σκέψεις και τα βιώματά του, αλλά και από το ίδιο του τον μουσικό κόσμο που μας παρουσιάζει κάθε φορά που αποφασίζει να μας «συστήσει» κάτι δικό του. Μέσα από την ίδια του τη μουσική, όπως κάνει άλλωστε όλα αυτά τα χρόνια.

Στο «Περιοδεία Εντός» υπάρχουν…16 λόγοι που διαρκώς θα μας ταξιδεύουν στα μονοπάτια που χαράζει το άλμπουμ, θα πορευόμαστε σε μια ξεχωριστή εσωτερική αναζήτηση, συμβαδίζοντας με τα βιώματα του ιδίου αλλά ταυτόχρονα καλούμαστε να ταυτιζόμαστε μέσα από αυτά, αφού απευθύνεται στον κάθε αποδέκτη, κερδίζοντάς τον με έναν μαγικό τρόπο. Τα 16 αυτά τραγούδια, έρχονται να «επιβεβαιώσουν» το γιατί…

Κι επειδή το άλμπουμ είναι το δέκατο προσωπικό του, το δέκα το…καλό είναι εδώ, πόσο μάλλον όταν εσωκλείεται τόση αγάπη, ειδικά όταν έρχεται σε μια τόσο δύσκολη περίοδο. Επιπλέον, όταν η ίδια εποχή κινείται δισκογραφικά σε κυκλοφορία singles, ένας τέτοιος πλήρης δίσκος φαντάζει πραγματικά ως ένα μουσικό επίτευγμα. Κι όπως είχα γράψει και την πρώτη στιγμή της ολοκληρωμένης ακρόασης, το «Περιοδεία Εντός» έρχεται να αποδείξει ότι υπάρχουν έγχρωμες και όχι μόνο ασπρόμαυρες μέρες στην ελληνική δισκογραφία.

Επιπλέον, θα προσθέσω, πως ο Κώστας Λειβαδάς δεν θα γράψει στίχους, ούτε θα συνθέσει μουσική, γιατί «πρέπει» να το κάνει…Παρά τη δυσκολία και την κατάσταση που και ο ίδιος βίωνε κατά την ολοκλήρωση της συγκεκριμένης δουλειάς, περνώντας από πολλά κύματα μέχρι την ολοκλήρωσή του, το αποτέλεσμα είναι αυτό που ανταμείβει τους κόπους και τις προσδοκίες του. Είναι μια μεγάλη βόλτα χωρίς περιορισμούς μέσα του… Δανείζοντας και την φράση του από το οπισθόφυλλο του άλμπουμ του « με εκείνο το φως που αγαπώ πιο πολύ και σε αυτό κρύβονται όλα τα θαύματα λίγο πριν σκοτεινιάσει…».

Πάμε όμως να δούμε ξεχωριστά τους 16…σταθμούς σε αυτό το ταξίδι.

 

1. Τα βράδια που θα λείπεις

Κομμάτι που αγαπήθηκε αβίαστα καθώς ήταν από τα πρώτα που ακούστηκαν και διακρίθηκαν άμεσα και από τις ψηφιακές πλατφόρμες. Με έναν ιδιαίτερο ηλεκτρισμό, σε mid- tempo ύφος, με τον έντονο στίχο να «φωτογραφίζει» αναπόφευκτα την ίδια την πραγματικότητα που βιώνουμε όλη αυτή την περίοδο. Έστω και αν αυτό το «μέσα» αναφέρεται στην αγάπη των δύο ανθρώπων και το πόσο λείπουν ο ένας στον άλλο, όταν αυτός που μένει πίσω καταλαβαίνει την απουσία του άλλου. Γιατί πολύ απλά γι αυτόν που αγαπάει πολύ, το…λίγο ποτέ δεν θα φτάνει και πάντα κάτι άλλο θα μας κερδίζει…Ιδανικά «δένει» το βιολί της Βασιλικής Μαζαράκη και το τσέλο της Έλλης Φιλίππου.

 

2. Ένα απ’ τα Χίλια κομμάτια

Εδώ γνωρίζουμε για πρώτη φορά με βάση τη σειρά εμφάνισης των κομματιών, τους στίχους της Αγλαΐας Σφήκα. Την συναντάμε στιχουργικά συνολικά σε τρία κομμάτια στη δουλειά αυτή. Στο συγκεκριμένο, προβάλλονται εικόνες και στιγμές που όλοι έχουμε βιώσει, όταν αυτές έρχονται σαν όνειρα στον ύπνο μας αλλά και με όσα κουβαλάμε και περνάνε μέσα από τα μάτια μας. Ακόμη και από την θύμηση κάποιου χωρισμού και η τελευταία στιγμή, όπως αποτυπώνεται στο αναπάντεχο της κατάστασης αυτής, με την ελπίδα όλα να είναι ένα κακό όνειρο. Άλλη μία υπενθύμιση, που έρχεται να αποδείξει πως πρέπει να ζούμε την κάθε στιγμή, σαν να είναι η τελευταία…Όσον αφορά το μουσικό μέρος, πολύ ευχάριστη στιγμή για μένα, η προσθήκη των πνευστών στο συγκεκριμένο, ενώ οι ηλεκτρικές κιθάρες του μουσικού συνοδοιπόρου και φίλου του, Κώστα Καββαδία (από την εποχή με τους «Υπνοβάτες»), χαρίζουν ιδανικά στο κομμάτι τον μουσικό χαρακτήρα που του ταιριάζει. Σημείο αναφοράς και η συμμετοχή του μοναδικού Οδυσσέα Τσάκαλου στα τύμπανα.

 

3. Χρόνια μας Πολλά

Μέσα από εικόνες με γιορτινές στιγμές, ένα «Χρόνια μας Πολλά» είναι πάντα ευπρόσδεκτο και νοσταλγικό, ακόμα κι όταν αυτό αποτυπώνει και για τον ίδιο τον Κώστα τον Λειβαδά, κάποια γιορτινά βράδια πριν την περίοδο της πρώτης καραντίνας. Αναζήτηση στην καινούργια χαρά, μέσα από τα γλυκά όνειρα που έχουμε την ανάγκη να γευτούμε. Και όχι μόνο όταν υπάρχει λόγος, αλλά να «γιορτάζουμε» την κάθε στιγμή, την κάθε ημέρα που ξημερώνουμε και είμαστε εκεί… Όμορφες οι μουσικές εναλλαγές (ειδικά πάλι στο σημείο με τα πνευστά), ενώ η μουσικές επιρροές του με το ηλεκτρικό στοιχείο, συνδέονται μουσικά, ιδιαίτερα αρμονικά.

 

4. Αν εμείς χωρίσουμε

Από τα πιο αγαπημένα κομμάτια του δίσκου, για πολλούς λόγους και όχι άδικα. Έτυχε άμεσης και καθολικής αποδοχής από τις πρώτες μέρες που ήρθε στη ζωή μας. Ένα εκπληκτικό ντουέτο μαζί την πολύ καλή του φίλη Ανδριάνα Μπάμπαλη, σε μουσική του ιδίου (όπως συμβαίνει άλλωστε σε όλα τα κομμάτια του άλμπουμ) και τους στίχους της Αγλαΐας Σφήκα. Μια συνεργασία στο συγκεκριμένο ντουέτο, που νιώθω πως αν έλειπε θα…χάναμε όλοι μας. Το ότι έχουν μεγαλώσει μαζί και καλλιτεχνικά και κυριολεκτικά, χαρίζει τέτοιες μουσικές στιγμές, αφού η χημεία τους είναι μοναδική. Μέσα από μια μουσική «κατάθεση» σαν αυτή, γίνεται άμεσα αντιληπτό πως «αν εμείς χωρίσουμε» τότε ο ίδιος ο έρωτας θα βγει ηττημένος… Η φωνή της Ανδριάννας δίνει στο κομμάτι την ισορροπία που του αρμόζει και σε συνδυασμό με την ερμηνεία του Κώστα, το κάνει να ξεχωρίζει με τον τρόπο του.

 

5. Για μια ακόμα ματιά στο λιμάνι

Κρύβει πολλά «μέσα του» με τα Χανιά να είναι ο πρωταγωνιστής. Μια πατρίδα που όπως λέει κι ο Κώστας Λειβαδάς χαρακτηριστικά, έχει γεννηθεί δύο φορές. Το συγκεκριμένο γράφτηκε στα Χανιά μέσα από ένα δωμάτιο ξενοδοχείου, με θέα το ρολόι της Δημοτικής Αγοράς, την νύχτα που «έφυγε» από τη ζωή ο θρύλος David Bowie. Να προσθέσω, πως από την πρώτη στιγμή «μίλησε» μέσα μου, λόγω και της προσωπικής μου καταγωγής. Παίρνοντας κάποιους στίχους από το ίδιο το κομμάτι, μου ήρθαν οι συγκεκριμένες σκέψεις, που είχα την τύχη να μοιραστώ με τον Κώστα: “Προχωράω κάνοντας τον γύρο του λιμανιού. Είναι χειμώνας, αυτή η βόλτα είναι πιο ξεχωριστή από ποτέ. Με μια άλλη ματιά, κοιτάζω να δω τον κόσμο γύρω μου, μαζί με τις μελωδίες που έχω κάπου εκεί φυλαγμένες στη ψυχή μου… Και κοιτάζω να δω «αν υπάρχει ακόμα κόσμος…για μας… Κι ήταν πάντα καλοκαίρι κι ο Γενάρης πολεμούσε να μπει…» Μα εγώ επιλέγω αυτή τη χειμερινή βόλτα, «κοιτάζοντας από το μπαλκόνι» τα φώτα της πόλης, ψάχνοντας να ανακαλύψω τα χαμένα όνειρα…”

 

6. Όσο δεν είμαστε μαζί

Το πρώτο ντουέτο του δίσκου όσον αφορά την πολύ αγαπημένη του φίλη Ελένη Τσαλιγοπούλου, που ήταν και το πρώτο που κυκλοφόρησε σαν single από τον δίσκο αυτό. Ένα κομμάτι, που η ίδια φράση «Όσο δεν είμαστε μαζί» χαράχτηκε μέσα του κυριολεκτικά, μέσα από όλα όσα ακολούθησαν για εκείνον την περίοδο. Με τους στίχους να ανήκουν στον σπουδαίο στιχουργό Κώστα Φασουλά που πάντοτε εκφράζεται με τόσο δυνατό τρόπο. Μαζί με τον Κώστα Λειβαδά στην ενορχήστρωση έχουμε το αγαπημένο γκρουπ των Έτερονήμισυ. «Σιωπές τρομάζουν…την σιωπή…, όσο δεν είμαστε μαζί…»

 

7. Σαν το νησί του καθενός

Και εδώ έχουμε το δεύτερο κατά σειρά ντουέτο με την Ελένη Τσαλιγοπούλου, με το νησί του καθενός να αποτελεί την αφορμή να ταυτίζεται με την νοσταλγία του τόπου του. Τον δικό του…παράδεισο και γη της επαγγελίας… Άρωμα «νησιού» σε όλο το τραγούδι, εκφράζει απόλυτα τον ίδιο τον Κώστα Λειβαδά με τα νησιά Σέριφο, Φολέγανδρο και Αστυπάλαια να αποτελούν το σημείο αναφοράς. Κομμάτι που «αναδύει» την ίδια τη χαρά της ζωής και με την οπτικοποίηση του βιντεοκλίπ να αποδεικνύει πόσο πολύ το χάρηκαν, τόσο οι ίδιοι όσο και όλοι οι συντελεστές του συγκροτήματος των Έτερονήμισυ, η Ανδριάννα Μπάμπαλη, ο Άκης Κατσουπάκης αλλά και όσοι συμμετείχαν σε αυτή την όμορφη δημιουργία. Από τα κομμάτια του άλμπουμ που αγαπήθηκαν και ξεχώρισαν, επίσης από την πρώτη κιόλας στιγμή.

 

8. Βοήθα με ψυχή

Για μένα ήταν μεγάλη έκπληξη το συγκεκριμένο κυρίως για το πόσο σε κερδίζει ολοένα περισσότερο με το καιρό, κάτι που ωριμάζει «μέσα σου» όσες φορές το ακούς. Ένα τραγούδι που είναι πολύ προσωπικό κομμάτι του Κώστα και που όπως λέει κι ο ίδιος δεν επέλεξε να το δώσει να το ερμηνεύσει κάποιος άλλος τραγουδιστής όταν του ζητήθηκε και το ερμήνευσε τελικά (πολύ πετυχημένα φυσικά) ο ίδιος. Μέσα από πολλά, που ξετυλίγονται όλο αυτό το διάστημα που γράφτηκε το συγκεκριμένο, αποτελεί και αυτό μια κατάθεση ψυχής. Εξαιρετική η ενορχήστρωση και εδώ, από τον πολύ ταλαντούχο στο είδος, Δημήτρη Σιάμπο.

 

9. George Floyd

Την ημέρα που ολόκληρος ο πλανήτης «πάγωσε» με το σοκ της δολοφονίας του George Floyd, μέσα από αυτή την αξέχαστη και αποτρόπαια σκηνή «γεννιέται» το συγκεκριμένο με τους συγκλονιστικούς στίχους της Αγλαΐας Σφήκα. Κυριολεκτικά αποτελούν «γροθιά στο στομάχι» με την μελωδία της μουσικής να δημιουργείται άμεσα την επόμενη κιόλας ημέρα. Μια από τις πιο δυνατές στιγμές στον δίσκο το συγκεκριμένο, αφού συνοδεύεται από το παίξιμο (κιθάρες, μπάσο και τύμπανα) αλλά και τα φωνητικά του Τάσου Σκούρα που χαρίζουν μια μοναδική διάσταση, σε αυτό το υπέροχο λαϊκό blues. Τέλος, η ηχογράφηση του συγκεκριμένου, θα μείνει αξέχαστη στιγμή στον ίδιο τον Κώστα Λειβαδά, όπως πρόσθεσε χαρακτηριστικά.

 

10. Γλυκιά Ροκενρόλα

Το γλυκό…ροκ εν ρολ, μέσα από όλα όσα αισθάνεται και θέλει τόσα χρόνια να «πει» ο Κώστας, μέσα από το ροκ και τα παράγωγά του. Εξάλλου, μην ξεχνάμε πόσο μεγάλη και αξέχαστη αγάπη είναι για εκείνον το ίδιο το ροκ και πόσο ρόλο έπαιξε και στην μετέπειτα πορεία του. Συνδυασμός πολλών μουσικών στοιχείων, με βάση το ηλεκτρικό, ροκ εν ρολ ήχο που πάντα θα μας ταξιδεύει σε αυτές τις μοναδικές εποχές. Σημαντική στιγμή, η συμμετοχή των «Απροσάρμοστων» του Παύλου Σιδηρόπουλου, Κυριάκου Δαρίβα στα τύμπανα και Αλέκου Αράπη στο μπάσο.

 

11. Γαλανόλευκή μου

Ο…«διάλογος» του με την μικρή, σκισμένη από τον αέρα, σημαιούλα που έχει τα τελευταία δέκα χρόνια απέναντί του στο βουνό. Όλο αυτό «καταγράφηκε», έγινε τραγούδι και περιλαμβάνει όλα όσα ήθελε να της πει…Μια «συζήτηση» που είναι, το λιγότερο συγκινητική. Και εδώ να σημειώσω την συμμετοχή του Οδυσσέα Τσάκαλου στα τύμπανα αλλά και του πολύ ταλαντούχου Φώτη Σιώτα στα βιολιά/βιόλες.

 

12. Το πατρικό το πέτρινο

Συγκλονιστικό και πολύ ξεχωριστό. Συγκίνηση που πραγματικά κατακλύζει από τις πρώτες νότες, από τις πρώτες λέξεις…Μια ιδιαίτερη κατάσταση, όταν έρχεται η αναπόφευκτη στιγμή του να χάσεις ένα πατρικό σπίτι, 60 ετών…Σπαρακτικό κομμάτι με μια ερμηνεία που δεν μπορεί να μείνει αλησμόνητη, μιας και έχει επηρεάσει τον ίδιο και πάντα θα αποτελεί μεγάλο μέρος της καρδιάς του.

 

13. Όλοι ξέρουν

Κομμάτι από την εποχή των «Υπνοβατών», είναι από τα πιο παλιά που έχουν γραφτεί και απλά έφτασε η στιγμή να πάρει μουσικά «σάρκα και οστά». Από τα τραγούδια που θεωρώ κρυφό «διαμαντάκι», ίσως γιατί η εποχή αυτή εξέφραζε μουσικά πάντα τον Κώστα. Αναφέρεται στο περιβαλλοντικό πρόβλημα του πλανήτη και τις επιπτώσεις του. Όσον αφορά την μουσική, είναι πολύ ατμοσφαιρικό (από την εισαγωγή) και ειδικά το πιάνο θεωρώ πως το κάνει να ξεχωρίζει. Στα φωνητικά και στα βιολιά/βιόλες συναντάμε και πάλι εδώ τον Φώτη Σιώτα.

 

14. Ποτέ δεν θα σ’ έχω

Το «Περιοδεία Εντός» περιλαμβάνει και «δένει» με τόσο ξεχωριστό και εκπληκτικό τρόπο, πολλά μουσικά είδη, χωρίς να ξενίζουν τον ακροατή. Η συμμετοχή εδώ του σπουδαίου Κώστα Μακεδόνα είναι ιδανική επιλογή. Κι αυτό γιατί θα έλεγε κανείς πως το συγκεκριμένο πραγματικά γράφτηκε κυριολεκτικά για να ερμηνευτεί από αυτόν. Απόλυτη μουσική ταύτιση με μια υπέροχη ερμηνεία που αφήνει μια γλυκιά γεύση. Το κομμάτι μιλάει για την «εμμονή» σε ένα μεγάλο έρωτα, χάνοντας γύρω από το πάθος του, μια ολόκληρη ζωή…

 

15. Άσπρα θα φορέσω

Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια εκπληκτική διασκευή. Το τραγούδι είχε ερμηνευτεί αρχικά από τον Γιώργο Καλατζή, σε στίχους του Πυθαγόρα και σε μουσική του Γιώργου Κατσαρού, το οποίο είχε κυκλοφορήσει το 1974. Εδώ ο Κώστας Λειβαδάς έρχεται να του χαρίσει μια μαγική μεταμόρφωση, με μια ροκ εν ρολ προσέγγιση σε συνδυασμό με το ίδιο του το προσωπικό μουσικό ύφος. Το αποτέλεσμα, νομίζω μιλάει από μόνο του…

 

16. Μην το αφήσεις να τελειώσει

Το φινάλε του δίσκου, δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικό και όπως περιγράφει και ο ίδιος ο τίτλος, δεν θες… να το αφήσεις να τελειώσει. Κομμάτι και αυτό από την εποχή των «Υπνοβατών» και μάλιστα πολύ αγαπημένο όλων τους. Μια μπαλάντα, που είναι η αποτροπή στο φινάλε, ένας «αγώνας» και μια ανάγκη να μην τελειώσει, να μην ολοκληρωθεί το αίσθημα και να παραμείνει πάντα ζωντανό. Ίσως ο ιδανικότερος, μουσικός «επίλογος» για το άλμπουμ.

Κλείνοντας την περιήγηση στο «Περιοδεία Εντός» θέλω να προσθέσω αυτό που είχα εισπράξει και πριν περίπου τέσσερις μήνες, όταν είχα ακούσει ολοκληρωμένα το άλμπουμ.
Από την πρώτη κιόλας ακρόαση, έρχεται κανείς αντιμέτωπος με το πόσο ξεχωριστή και περίοπτη θέση καταλαμβάνει στην καρδιά του, η συγκεκριμένη αυτή δουλειά. Μέσα από την πραγματική του αγάπη για δημιουργία, έρχεται να θυμίσει πως αξίζει να σηκώνεις το βλέμμα και να αφουγκράζεσαι τα φωτεινά αυτά στοιχεία, μέσα από έναν τρόπο έκφρασης που σε κάνει στο τέλος να χαμογελάσεις… Ακόμα και στην στιγμή που «τα ίδια τα φώτα προς την θάλασσα ετοιμάζονται να σβήσουν ξανά…».

Σημείωμα Κώστα Λειβαδά:

«Περιοδεία εντός, θα πει αρχίζω πάλι από την αρχή, περνάω μέσα μου ξανά από όλες τις μεγάλες μου αγάπες και εντοπίζω ξανά αυτά που με σημάδεψαν και με διαμόρφωσαν… Άλλοτε όπως τα νιώθω σήμερα, άλλοτε χωρίς να έχει αλλάξει τίποτα, άλλοτε επαναπροσδιορίζοντάς τα. Και μέσα από τους σταθμούς, πόση δύναμη έχει και τι μεγάλη γιορτή γεννάει – μέσα από πληγές και συγκρούσεις – το να βρίσκεις ότι όλες σου οι αγάπες έχουν γίνει μια. Ένα πρόσωπο, μια ταυτότητα, ένας εαυτός… Περιοδεία εντός θα πει σερφάρω μέσα μου ακολουθώντας το πνεύμα των μεγάλων μου ηρώων και των πολύ δικών μου ανθρώπων, στο ποτάμι της μουσικής και του τραγουδιού, εκεί που καμιά εξωτερική συνθήκη δεν μπορεί να με απειλήσει»

Κυκλοφορεί από την Walnut Entertainment Greece

Κείμενο / Παρουσίαση: Γιάννης Παναγιωτίδης

Loading...