Ένας διαφορετικός Πρίγκηπας – γράφει η Κατερίνα Στραβαρίδη

Όταν μου έγινε πρόταση από τον σταθμό να διαλέξω κάποια παιδική παράσταση για να πάρω συνέντευξη απ’ τους συντελεστές και μου έστειλαν την λίστα,το μάτι μου ενστικτωδώς, έπεσε πάνω στον «Μικρό Πρίγκιπα».

Διαβάζοντας το δελτίο τύπου της παράστασης, κατάλαβα ότι πολύ καλά έκανα που ακολούθησα το ένστικτο μου.

Ένας διαφορετικός Πρίγκηπας, ένας Πρίγκηπας με κινητική αναπηρία, αγνός, έρχεται από τον πλανήτη του και επισκέπτεται άλλους για να μάθει, να μάθει για την αγάπη,την φιλία,την εξημέρωση…

Αγαπώντας τον «Μικρό Πρίγκιπα» ως βιβλίο και έχοντας τον ανιψιό μου με κινητική αναπηρία, σχετικά ελαφριά, ήξερα τι έπρεπε να κάνω.

Πήγα με την μικρή μου κόρη και είδαμε την παράσταση, μια διαδραστική παράσταση,στο μεγαλύτερο μέρος της, άλλο που δεν ήθελαν τα παιδιά!

Μια παράσταση γλυκιά με τόσο όμορφα μηνύματα, με μια ομάδα νέων ανθρώπων με όραμα, χαρισματικά πλάσματα όλοι τους.Καθόλου τυχαία δεν ονομάζεται η θεατρική ομάδα αυτή «Όνειρο είναι».
Ξεκινήσαμε την κουβέντα μας λοιπόν μετά το τέλος της παράστασης, γιατί αυτό συνέντευξη δεν ήταν.
Ήταν μια ωραία παρέα, που συζήτησε για καίρια θέματα, πολύ όμορφα, πολύ ανθρώπινα και με αρκετή διάθεση χιούμορ.
Ξεκινήσαμε την κουβέντα, λοιπόν,με τον σκηνοθέτη,
ο οποίος διασκεύασε την παράσταση, όχι φέτος, δυστυχώς, εδώ και πέντε χρόνια, χωρίς να έχει πέσει στην αντίληψη κανενός μας, χωρίς να έχει προβληθεί πουθενά, τον Σωτήρη Ταχσόγλου.

Κατερίνα:»Την προσεγγίζεις με πολύ διαφορετικό σκεπτικό,την ιστορία του Πρίγκιπα και όχι πρώτη φορά,για να καταλήξει στην σημερινή της μορφή.
Ποιο ήταν το σκεπτικό,τι ήθελες να πετύχεις;»

Σωτήρης:»Βασικά, αυτό που θέλαμε να πετύχουμε, ήταν να φτιάξουμε μια παράσταση για όλους τους ανθρώπους, ανεξάρτητα αν έχουν κινητικά προβλήματα ή άλλου είδους αναπηρία,για αυτό επιλέξαμε τον «Μικρό Πρίγκιπα» να τον κάνει ο Δημήτρης Γρίντζος που έχει αυτή την αναπηρία και είναι ταλαντούχος και στην μουσική και επίσης έχει φοιτήσει σε διάφορες δραματικές σχολές δηλαδή δεν ήταν τυχαία η επιλογή, δεν είπαμε απλά, επειδή ο άνθρωπος έχει μια αναπηρία μας κάνει,δεν είμαστε όλοι για όλα.
Σήμερα, είδες, ότι υπήρχαν άνθρωποι κωφοί στο κοινό και είχαμε την κοπέλα να περιγράφει την παράσταση στην νοηματική, γιατί παρόλο που αυτοί οι άνθρωποι δεν θέλουν την συμπαράσταση μας, που για μένα είναι τρελό, γιατί δεν χαλάνε ούτε την σκηνοθεσία σου, ίσα ίσα, νομίζω ότι είναι ωραία να καταλαβαίνουν ακόμα περισσότεροι άνθρωποι με διάφορες αναπηρίες,την παράσταση σου.
Αυτό ήταν το σκεπτικό μας, μέσα από την εμπειρία μας μέσα στον θεατρικό χώρο.
Είδαμε πως αυτοί οι άνθρωποι είναι εξαφανισμένοι,δεν υπάρχουν απλά, ενώ με έναν όμορφο τρόπο, όπως είδες, όλοι εντάσσονται.»

Κατερίνα:»Όντως πολύ γλυκό τρόπο».

Δημήτρης:» Να πούμε ότι αυτό ξεκίνησε, βέβαια,με αφορμή το γεγονός , ότι, όταν εγώ τελείωσα το λύκειο και αποφάσισα να ασχοληθώ με το κομμάτι της υποκριτικής,δεν μπορούσα να εισαχθώ σε καμία δραματική σχολή.»

Κατερίνα:»Εξαιτίας του νόμου του γνωστού, επί Μεταξά,τον 370″

Σωτήρης:» Ναι, εξαιτίας αυτού,ο οποίος καταργήθηκε σχεδόν πριν τρία χρόνια»

Δημήτρης:»Αυτό λοιπόν άλλαξε και ξεκίνησε από εμάς και άλλη μία ομάδα,την ΘΕ.ΑΜ.Α.»

Σωτήρης:»Φαντάζομαι, ότι θα υπάρχουν και άλλες μικρές ομάδες που δεν ακούγονται πολύ, απλά η ΘΕ.ΑΜ.Α. ως ομάδα υπάρχει πολλά χρόνια στον χώρο»

Κατερίνα:»Αν δεν κάνω λάθος, από το 2010 υπάρχει η συγκεκριμένη ομάδα».

Σωτήρης:»Υπάρχουν πολλές χοροθεατρικές ομάδες, γενικά υπάρχει μια κίνηση τα τελευταία, τουλάχιστον, πέντε χρόνια,θα έλεγα έκρηξη συμμετοχής ατόμων με αναπηρία,σε πολλές ομάδες και δημιουργία, επιτέλους, από τους ίδιους τους ανθρώπους με αναπηρία, άλλων ομάδων.

Κατερίνα:» Παρ’ όλα αυτά, η εισαγωγή στις θεατρικές σχολές, αφορά μόνο άτομα με κινητική αναπηρία.
Αποκλείονται άνθρωποι τυφλοί, κωφοί κλπ.
Είναι μισός ο νόμος, ουσιαστικά.»

Σωτήρης:»Ούτε καν μισός, άλλαξε, σχεδόν μεροληπτικά.
Απλά, επειδή ήμασταν πιο δυναμικοί και κινηθήκαμε πιο οργανωμένα, άλλαξε κάτι, έστω έτσι.
Βέβαια οι συγκεκριμένοι άνθρωποι (τυφλοί, κωφοί) πίστεψαν ότι εμείς ήμασταν το πρόβλημα.

Βέβαια και που άλλαξαν τον νόμο, ουσιαστικά δεν άλλαξε τίποτα, γιατί οι σχολές δεν είναι προετοιμασμένες, ούτε καν το Εθνικό θέατρο.
Με το Εθνικό κάναμε δύο χρόνια σεμινάρια,με την προοπτική να συνεργαστούμε.
Βέβαια κάποιες σκηνές του Εθνικού είναι προσβάσιμες αλλά θέλουμε να κάνουμε και άλλα θέατρα προσβάσιμα,σε πρώτη φάση.

Σε δεύτερη φάση,να είναι προσβάσιμες οι σχολές και σε τρίτη φάση και κυριότερη,δεν αρκεί μόνο η προσβασιμότητα αλλά ο τρόπος που θα χειριστείς την εκπαίδευση ανθρώπων με αναπηρία, οποιανδήποτε αναπηρία.
Δεν μπορείς, παράδειγμα, έναν άνθρωπο με σπαστική τετραπληγία να τον πιέσεις υποκριτικά, όπως θα έκανες με κάποιον άλλον.
Πρέπει αν βρεις έναν τρόπο.
Κ αυτό είναι θετικό, όχι μονάχα γι αυτούς τους ανθρώπους,που χρειάζεται να συμμετέχουν, αλλά και για μας που το «παίζουμε» σκηνοθέτες ή νομίζουμε ότι είμαστε.
Δηλαδή,αν στόχος σου ,ως καλλιτέχνης,ως άνθρωπος,δεν είναι να επικοινωνήσεις με όσο περισσότερο κόσμο με αυτό που κάνεις, τότε δεν
καταλαβαίνω ποιος είναι ο στόχος.
Αλλιώς,ο στόχος είναι η ματαιοδοξία, δηλαδή να χειροκροτείται μόνος του και να νομίζει ότι είναι καταπληκτικός,να έχει και έναν χορηγό από πίσω, ώστε να μην τον ενδιαφέρει αν θα βγάλει χρήματα και να λέει ότι «εγώ είμαι και δεν με ενδιαφέρει τίποτα και αυτό που κάνω είναι σωστό.».

Αυτό, όμως δεν είναι τέχνη, ούτε επικοινωνία, αυτό είναι, χρησιμοποιώ την τέχνη για προβάλω τον εαυτό μου, αυτή είναι η δική μου εμπειρία σχεδόν τριάντα χρόνια που είμαι στο θέατρο.»

Κατερίνα:»Μπορεί να αλλάξει η νοοτροπία σε αυτή την χώρα, όσον αφορά την διαφορετικότητα όχι μόνο απέναντι σε κάθε είδους αναπηρία αλλά σε οτιδήποτε είναι διαφορετικό;»

Δημήτρης:»Ολοκληρωτικά, όχι, ολοκληρωτικά,με τίποτα.
Επιλεκτικά, από μόνοι μας, όπως είναι αυτή εδώ η ομάδα, που προβάλλει το κομμάτι της αναπηρίας σε μέγιστο βαθμό και άλλες τέτοιες τύπου, δράσεις, όπως το χοροθέατρο «Δαγίπολις»,που κάνει χορό,το έχει ο Γιώργος Χρηστάκης και μας κάνει την παραγωγή εδώ,στην παράσταση.»

Σωτήρης:»Είναι μια ομάδα, που μετράει ζωή εδώ και δεκατρία χρόνια και την ίδρυσαν άνθρωποι με αναπηρία.
Εγώ συμμετείχα και συμμετέχω σε κάποιες παραγωγές, όπως και ο Δημήτρης που είναι πλέον μόνιμος,και ίσως είναι η πρώτη ομάδα που δημιουργήθηκε από ανθρώπους με κάποιο είδος αναπηρίας.»

Χάρης:» Σε σχέση με την αλλαγή της νοοτροπίας, που ρώτησες,θα πρέπει να αλλάξει η νοοτροπία του καθενός μας, όχι της κάθε κυβέρνησης μόνο. Για να αλλάξει κάτι, πρέπει να ξεκινήσει από μας.»

Δημήτρης:»Και πού κολλάει η κυβέρνηση,η πολιτεία…
Στο ότι γενικότερα δεν μας προσφέρει τα μέσα σε όλους τους τομείς, παράδειγμα, είσαι η πρώτη που μας παίρνεις συνέντευξη.»

Κατερίνα:»Δεν είστε λαμπροί,δεν ανεβάσατε καμία υπερπαραγωγή και εσείς,για να γίνετε γνωστοί, ειρωνεύομαι, φυσικά.»

Σωτήρης:»Δεν έχουμε κάνει τηλεόραση, αυτό φταίει.
Παρ’ όλα αυτά, υπάρχει ο δημόσιος φορέας,η ΕΡΤ, θα μπορούσε να αφιερώσει ένα μέρος στην παράσταση.

Κατερίνα:»Η ΕΡΤ δυστυχώς, δουλεύει ανάλογα με ποιά κυβέρνηση είναι στην εξουσία.»

Σωτήρης:»Ακριβώς αυτό, θα πρέπει εγώ,να βρω έναν γνωστό μου βουλευτή για να βοηθήσει σε κάτι που είναι αυτονόητο.
Εκεί εμπλέκεται η ευθύνη της εκάστοτε κυβέρνησης.»

Κατερίνα:»Η τέχνη είναι κάτι ξεκάθαρο, δεν μπορεί να έχει εμπλοκή η κάθε κυβέρνηση, δεν ζούμε σε περασμένες δεκαετίες.»

Σωτήρης:»Είναι δυνατόν να υπάρχει αυτή η ομάδα πέντε χρόνια και να κάνει τον «Μικρό Πρίγκιπα»,να υπάρχει η ΘΕ.ΑΜ.Α. και να μην μας γνωρίζει ο κόσμος;
Να δώσουν παράδειγμα και σε άλλους ανθρώπους,σε άλλες πόλεις, μικρές, μεγάλες,να γίνουν και άλλες παρόμοιες ομάδες.
Θέλω να πω κάτι ακόμα,το οποίο πραγματικά με προσβάλει και προσβάλει όλους εμάς που ασχολούμαστε με αυτό το είδος.
Έρχονται κάποιοι και με το ανάλογο ύφος, λένε,»τυχερέ έβαλες τους ανάπηρους να παίξουν.», υπονοώντας φυσικά ότι τους εκμεταλλεύομαι.
Πιστεύω ότι υπάρχει ένα 20% του κόσμου που το πιστεύει.
Όχι άδικα, βέβαια γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι που ασχολήθηκαν μέχρι τώρα, είτε από κυβερνητικές θέσεις είτε μη, είναι μόνο και πραγματικά,για να τους εκμεταλλευτούν, δεν τους έδιναν λόγο.
Τα τελευταία χρόνια ξεκίνησαν να αποκτούν λόγο να βάζουν υπογραφές, μιλούσαν για λογαριασμό τους.
Έτσι είχε επικρατήσει η άποψη ότι πίσω από τέτοιες δράσεις υπάρχει κάτι ύποπτο.»

Κατερίνα:»Παρομοίως, συνέβαινε σε προκηρύξεις θέσεων στο δημόσιο τομέα που αφορούσαν άτομα ΑΜΕΑ,τα οποία ναι μεν συγκέντρωναν τα απαιτούμενα μόρια για να προσληφθούν, αλλά ποτέ ακόμα και μετά την πρόσληψη τους δεν έκαναν αυτό για το οποίο τους πήραν.
Τους κρατούσαν στο περιθώριο,ναι μεν έπαιρναν τον μισθό τους και ήταν εκεί, αλλά τους θεωρούσαν ανίκανους για το οτιδήποτε.»

Σωτήρης:»Αυτό ακριβώς, θεωρούν τους ανθρώπους με αναπηρία, ανίκανους να σκεφτούν όπως εμείς,να δουλέψουν.
Αυτή δυστυχώς είναι η νοοτροπία.»

Δημήτρης:»Η πολιτεία, πρέπει να δημιουργήσει, έχω την άποψη και το φωνάζω, ένα κέντρο, τέλος πάντων, που να γίνονται σεμινάρια για το τι σημαίνει αναπηρία,να ενημερώνεται ο απλός πολίτης.»

Κατερίνα:»Δική μου γνώμη, επίσης είναι, πώς αυτή η εκπαίδευση πρέπει να ξεκινήσει στα σχολεία.
Στα παιδιά όμως, που είναι σφουγγάρια.
Γιατί ναι μεν και όχι απόλυτα, γίνεται προεργασία απ’ το σπίτι για να μάθουν να σέβονται και να αποδέχονται την διαφορετικότητα του συνανθρώπου, από την άλλη και επειδή το έχω δει να συμβαίνει, όταν γίνονται επιμορφωτικές ημερίδες στα σχολεία για διάφορα θέματα, ελάχιστοι γονείς συμμετέχουν.»

Κατερίνα:»Προσφυγικό, ρατσισμός, ακραίες πεποιθήσεις…τι λέει ο δικός σας Πρίγκηπας για όλα αυτά; Πώς θα τα αλλάξουμε;»

Δημήτρης:»Ο μικρός πρίγκιπας περνάει τρία, τέσσερα βασικά μηνύματα που αφορούν την αγάπη,την εξημέρωση και την φιλία, που είναι πολύ δύσκολο πράγμα.
Δύσκολα θα βρεις φίλους που θα είναι δίπλα σου.
Έχουμε τα κοινωνικά δίκτυα ως μέσον επικοινωνίας, έχει γενέθλια, παράδειγμα, κάποιος,θα γράψουμε μερικές ευχές και ξεμπερδέψαμε, αυτό είναι και προσωπικό μου παράπονο.
Δύσκολα κάποιος θα προτιμήσει να έρθει σπίτι μου να πιούμε έναν καφέ και να τα πούμε, εξυπηρετεί καλύτερα το Facebook.»

Χάρης:»Ο Πρίγκηπας δεν γνωρίζει τους πολέμους, είναι αγνός,για αυτό ταξιδεύει,για να μάθει.»

Δημήτρης:»Και τελικά, απ’ότι είδες δεν καταφέρνει να βρει, ούτε την φιλία, ούτε ανθρώπους, παρά μόνο να εξημερώσει την αλεπού.»

Κατερίνα:»Η νέα γενιά δείχνει αισιόδοξα δείγματα και αγκαλιάζει το διαφορετικό.
Υπάρχει τελικά ελπίδα στην ανθρωπότητα ή θα μείνουμε ρομαντικοί αναζητώντας έναν καλύτερο κόσμο που δεν θα υπάρξει ποτέ;»

Χάρης:»Όντως δείχνει αισιόδοξα δείγματα η νέα γενιά και ναι, μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα προς το καλύτερο απλά θα πάρει δύο γενιές ακόμα.
Αυτή η γενιά θα προετοιμάσει την επόμενη. Ρομαντικοί θα μείνουν όσοι δεν κινητοποιούνται και μένουν απλά στην σκέψη «τι ωραία θα ήταν αν κάτι άλλαζε.»

.

Μιλήσαμε για πολλά.
Μιλήσαμε για το bulling,το οποίο και ο Δημήτρης έχει υποστεί λόγω της αναπηρίας του.
Κάναμε χιούμορ με πολλά θέματα και γενικά υπήρχε μια όμορφη διάθεση.
Χωρίς να θέλω να είμαι μεροληπτική, γιατί πραγματικά με κέρδισαν όλοι τους, είναι μια παράσταση που πρέπει να δούνε μικροί και μεγάλοι.
Σε κερδίζει αμέσως.
Μπορεί να μην έχει τα φοβερά σκηνικά που αλλάζουν κάθε λίγο, μπορεί να μην έχει τα φανταχτερά κουστούμια, μπορεί να μην συμμετέχουν διάσημα ονόματα της εγχώριας θεατρικής σκηνής, συμμετέχουν άνθρωποι.
Άνθρωποι που ακόμα διατηρούν την αξία του καλλιτέχνη ψηλά.
Με όραμα,με σεβασμό και με αγάπη.
Άνθρωποι που το διαφορετικό γι αυτούς είναι ένα και το αυτό, δεν νιώθεις οίκτο βλέποντας τον Δημήτρη στην σκηνή.

Το αντίθετο και του το είπα.
Όπως με τον ανιψιό μου και την αγάπη μου για εκείνον,η αναπηρία του σε μένα δεν φαίνεται πλέον, έτσι συμβαίνει και με τον Δημήτρη όταν τον βλέπεις να παίζει στην παράσταση, θα έλεγε κανείς ότι υποκρινόταν και στο θέμα της αναπηρίας, τόσο καλός.
Εξίσου καλοί και σημαντικοί για την παράσταση, είναι και τα υπόλοιπα παιδιά,η Ιωάννα Κουλουριώτου,η Μαγδαληνή Πάντα και ο Χάρης Γεωργιάδης.
Την μουσική της παράστασης και το τραγούδι του Μικρού Πρίγκιπα όπως και την αφήγηση στην διάρκεια της παράστασης, έχει αναλάβει ένα πολύ γλυκό πλάσμα, ταλαντούχο,η Τζωρτζίνα Αντωνάκη.

Η Νεφέλη μου ενθουσιάστηκε, ζήτησε και δεν της χάλασαν το χατίρι,να βγει φωτογραφίες μαζί τους.
Άλλωστε κανένα παιδάκι δεν έφυγε παραπονεμένο από την παράσταση.
Όλα ανέβηκαν στην σκηνή και πλαισίωσαν τους ηθοποιούς και όλα βγήκαν φωτογραφία.

Εγώ πάλι,δεν μπορούσα φεύγοντας να κάνω μια απλή, τυπική χειραψία.

Αγκάλιασα και φίλησα τον καθένα ξεχωριστά γιατί τέτοιοι άνθρωποι είναι.
Αυτό σου βγάζουν.

________________________________________

Συντελεστές
Σκηνοθεσία-Διασκευή: Σωτήρης Ταχτσόγλου
Στίχους: Βασιλική Σιγάλα
Ζωντανή μουσική & Tραγούδι: Τζωρτζίνα Αντωνακάκη, Δημήτρης Γρίντζος
Επιμέλεια μουσικής: Δημήτρης Γρίντζος, Βασιλική Σιγάλα, Σωτήρης Ταχτσόγλου
Φωτισμοί: Αλέξανδρος Πολιτάκης
Οργάνωση παραγωγής: Χοροθέατρο Dagipoli Dance Co
Παίζουν: Δημήτρης Γρίντζος, Χάρης Γεωργίαδης, Ιωάννα Κουλουριώτου, Μαγδαληνή Πάντα, Τζωρτζίνα Αντωνακάκη
Guest: Δήμητρα Αστροπαλίτη

Έναρξη παραστάσεων Κυριακή 10 Νοεμβρίου στις 11:30, για ηλικίες από 3 ετών
Γενική είσοδο: 7€
Ομαδικό/Μειωμένο: 5€ (ΑΜΕΑ, άνεργοι & φοιτητές)
Διάρκεια παράστασης: 80 λεπτά
Η παράσταση θα είναι διαθέσιμη και καθημερινές για τα σχολεία με 5€ είσοδος για το κάθε παιδί.

Ο «Πολυχώρος Αυλαία», τελεί υπό την αιγίδα του Ομίλου για την UNESCO Πειραιώς και Νήσων.
Β’ Μεραρχίας και Κουντουριώτου 182, Πασαλιμάνι-Πειραιάς
Θέατρο 235 θέσεων
Τηλέφωνα κρατήσεων:
2104297771 – 6944 991212 – 6970641210 – 6992975068
apolychoros@gmail.com & info@avlaia-polychoros.gr
Facebook page: https://www.facebook.com/Avlaiapolychoros/
Website: https://avlaia-polychoros.gr/
Επικοινωνία : Μαριλένα Πονηράκη – ponirakimarilena@gmail.com

Προπώληση Εισιτηρίων: Ticket services & στα καταστήματα Public
https://www.ticketservices.gr/event/polyxoros-avlaia-o-mikros-prigkipas/?lang=el

 

Γράφει η Κατερίνα Στραβαρίδη

Επιμέλεια Μίλτος Μαρίνης

One thought on “Ένας διαφορετικός Πρίγκηπας – γράφει η Κατερίνα Στραβαρίδη

  1. Κατια says:

    Από την συνέντευξη αυτή που κίνησε το ενδιαφέρον αυτή η παράσταση μπράβο σε όλους τους συντελεστές

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός.

Loading...