Εγώ και το γατάκι μου… – γράφει η Κατερίνα Στραβαρίδη

Από μικρή ηλικία, είχα πάντα σκυλιά να μεγαλώνω μαζί τους.
Λατρεία μεγάλη.
Το 2002 έχασα μετά από 13 χρόνια το αγόρι μου, που το είχα από 40 ημερών κουτάβι.
Με γνώρισε έφηβη και με έφτασε ολόκληρη γυναίκα για φύγει.

Οπότε, συνειδητά, ήμουν dog person.

Για γάτα ούτε λόγος.
Ναι,οκ,να τις χαϊδέψω,να βοηθήσω,να ταϊσω αλλά ως εκεί φιλενάδα.
Όχι πολλά πολλά.

Για πολλά χρόνια ήμουν αρνητική στο να μπει γάτα στο σπίτι μου.

Αλλά, όπως λένε οι παλιοί, μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλη κουβέντα μην πεις…

Έχω εδώ και πέντε χρόνια δύο κτήνη για σκυλιά.
Ο Θεός να τα κάνει κτήνη… εκτός αν υπάρχει είδος τέτοιο που κοιμάται όλη μέρα,τις αμολάει με περίσσια αναισθησία και θέλει να φάει και τα πιάτα από την λαιμαργία του.

Εν ολίγοις,με δύο μεγάλα σκυλιά, πιθανότητα να συγκατοικήσει γάτα μαζί μας,δεν υπήρχε.

Αυτό μέχρι την δεύτερη μέρα του Πάσχα.

Κάποιος άθλιος, άφησε τρία μωρά σε μια σακούλα στην αυλή της θείας μου,η οποία δεν ζει.
Τα ακούγαμε, έκλαιγαν όλη μέρα από την πείνα και τον φόβο προφανώς.

Τελικά χωρίς δεύτερη σκέψη, ανέβηκαν σπίτι μου.

Περιττό να πω ότι το ξενύχτι που έριξα για να ταΐζω, καθαρίζω κλπ,δεν το έκανα ούτε για τα τέσσερα παιδιά μου.

Έγινα μια ωραιότατη γατομάνα.

Ποια εγώ!
Έλειπα από το σπίτι,και σκεφτόμουν την στιγμή που θα επιστρέψω,να τα πάρω αγκαλιά,να χαϊδέψω το απαλό τρίχωμα τους και να ακούσω αυτό το γλυκό γουργούρισμα.

Εγώ.Ο dog person μεταλλάχτηκα σε cat person μέσα σε μια νύχτα.

Ζω μαζί τους κάποιους μήνες τώρα και συνειδητοποίησα πολλά για τις γάτες και πλέον τις σέβομαι πολύ.

Η γάτα δεν είναι υποτακτική. Όχι,δεν την δαμάζεις.

Η γάτα ή που θα σε λατρέψει ή που θα σε μισήσει.

Όταν σε λατρέψει,θα είναι απόλυτο.Θα έρθει,θα σου νιαουρίσει,θα σου τριφτεί.
Αλλά, όταν εκείνη θέλει.
Ξεκάθαρα πράγματα.

Όταν σε μισήσει όμως….δεν θα προλαβαίνεις αν μετράς γρατσουνιές και δαγκώματα στην σάρκα σου.
Και σε αυτό ξεκάθαρη και απόλυτη.

Η γάτα ορίζει τον χώρο της.
Ξέρει τι θέλει.
Ξέρει πώς να το αποκτήσει.
Απαιτεί,δεν παρακαλάει, άντε στην χειρότερη να στο παίξει ναζιάρα (σας θυμίζει κάτι αυτό;😉) για να της κάνεις το χατίρι.

Όταν,δε, είναι σε οίστρο δεν υπολογίζει κανέναν και τίποτα.
Θα φύγει μέχρι να βρει το σωστό αρσενικό να ικανοποιήσει την ανάγκη της….και μετά θα γυρίσει πίσω… συνήθως με δώρο στην κοιλιά….

Η γάτα έχει έναν εκρηκτικό συνδυασμό αρχοντιάς και αλητείας.

Αν δεν σε χαρακτηρίζει η ευστροφία,δεν θα έχεις πιάσει την ταύτιση που κάνω.

Θα σε βοηθήσω, λοιπόν, λέγοντας, πώς έτσι είναι πολλές γυναίκες.

Δεν υποτάσσονται.
Δεν σε υπηρετούν.
Δεν τις θεωρείς δεδομένες.
Δεν μπορείς να αδιαφορήσεις, γιατί απλά δεν σου αφήνουν το περιθώριο.

Άλλωστε αυτές έχουν την απαλή γούνα, αυτές γουργουρίζουν, αυτές σου κάνουν χάδια και τρίβονται.

Όχι γιατί απλά σε θέλουν.
Γιατί κάτι θέλουν.
Οπότε μην θεωρείς μοναδικό και αναντικατάστατο,τον εαυτό σου.

Σαν την γάτα, με μια διαφορά,έτσι και η γυναίκα,θα ανοίξει την πόρτα μια μέρα και δεν θα την ξαναδείς.

Μην πεις ότι δεν σε προειδοποίησα.

Υ.Γ. υιοθετήστε κανένα αδεσποτάκι, σκυλάκι ή γατάκι.
Είναι η καλύτερη παρέα και η καλύτερη ψυχοθεραπεία.

 

Κατερίνα Στραβαρίδη

Η Κατερίνα στο  : Facebook

2 thoughts on “Εγώ και το γατάκι μου… – γράφει η Κατερίνα Στραβαρίδη

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός.

Loading...