Αχ πρωτομαγιά μου τα ριξες
τα μάγια και με μάγεψες!!
Ο Μάης τώρα το πρωί
φύσηξε αεράκι
μέσα στο καταπράσινο
λουλουδιαστό λιβάδι
Κι έφερε φως στην άνοιξη
και μέσα του φωτιά
έρωτα που δε λέγεται
μα καίει σιγά βαθιά
Τον έρωτά του ψυθιρίζει
σε κάθε πέταλο μικρό
και τ’ όνομα σου ζωγραφίζει
μεσ’ το λιβάδι το ανθιστό
Ο Μάης ρίχνει τις δροσιές
επάνω στα φυτά
πάρε λίγες στα χέρια σου
και βάλε στα μαλλιά
Τρέχα τη νύχτα τη γλυκιά
πριν ξημερώσει η μέρα
να κλέψεις άνθη “μυστικά”
μες στο όνειρο και στον αγέρα
Κόψε το τριαντάφυλλο
ροζ, κίτρινο και κόκκινο μικρό
κι ύφανε το στεφάνι σου
μαγιάτικο, παντοτινό,
πανώριο κι όμορφο ν’ ανθίζει
και πάντα ευωδιαστό!!!
Ανομολόγητες γλυκές
όμορφες ευωδιές,
σαν μυστικά της γης φιλιά
γλιστρούν, μέσα στις φυλλωσιές
κι η σκιά της αυγής,
ζαλίζει νου και καρδιά
για μιαν ανάσα,
προσμονής διψά…
στο λιόγερμα να ρθείς
μάγια να ρίξεις στα κρυφά …
Κείμενο, εικόνα Βάσσια Μητράκου
