ΦΟΒΑΣΑΙ; ΓΙΑΤΙ; – της Ελένης Μιχαηλίδου

Άκου την ηρεμία της σιωπής πως φωνάζει μέσα σου ν’ αλλάξεις

ν’ αφήσεις όσα σε βαραίνουν και να πάρεις ανάσα,

ρουφώντας όλα όσα σου λείπουν

και αφήνοντας να βγουν όσα σε πονούν.

Φοβάσαι ν’ αλλάξεις; Γιατί;

Απλά θα βγάλεις τη μάσκα που κρύβει την αλήθεια σου

αυτή που σου ‘φερε το σκοτάδι.

Και θα δεις πως θα νιώσεις σαν άλλος, εκείνος ο άλλος που κρύβεις.

Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί τον κρύβεις.

Φοβάσαι; Γιατί;

Δεν βλέπεις ότι ήρθε η ώρα; Δεν ανυπομονείς;

Κι αν όχι, πρέπει να το προσμένεις  με λαχτάρα το αύριο,

το νέο που θα ‘ρθει.

Άνοιξε το παράθυρο να δεις κι άνοιξε την αγκαλιά σου να το δεχθείς.

Είναι δικό σου το αύριο, δικό τους το χτες.

Δες μπροστά και προχώρα.

Άσε τη μάσκα να πέσει στο χώμα

κι άπλωσε τα χέρια σου να πιάσεις τη βροχή.

Να ξεπλύνει τον πόνο σου, να καθαρίσει τις πληγές της ψυχής σου.

Να σβήσει το μαύρο, να φέρει και πάλι το φως στα μάτια σου.

Να πλημμυρίσει με χρώμα τις νύχτες σου.

Και να το πάρεις το χρώμα

και με αυτό στα δάχτυλα σου

να ζωγραφίσεις τον κατάλευκο

καμβά της νέας σου ζωής.