Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα δάσος, κοντά στην κοιλάδα των χρωμάτων, ζούσε ένας μικρός λαγός που τον έλεγαν Κουστίνο. Δεν ήταν σαν τους άλλους λαγούς που έτρεχαν και φώναζαν. Ο Κουστίνος…ήταν ήσυχος και βέβαια λάτρευε τον ύπνο!
Το πρωί κοιμόταν κάτω από τα δέντρα σε σωρό από φύλλα, το μεσημέρι ΔΙΆΛΕΓΕ μια πιο παχιά σκιά ενός δέντρου και το βράδυ… στο αγαπημένο του σύννεφο, που το είχε για μαξιλάρι.
Μη γελάτε, κατέβαινε το σύννεφο τι να κάνει, αφού το κοιτούσε ο λαγός με παραπονιάρικο βλέμμα και τον έπαιρνε αγκαλιά και κοιμόταν απαλά απαλά
Μα ένα βράδυ, όλα τα ζωάκια του δάσους ήταν ξύπνια. Όλα αναστατωμένα έτρεχαν ανήσυχα!
Κάποιος είχε αφήσει την πόρτα του γυάλινου σπιτιού των ονείρων ανοιχτή, κι όλα τα όνειρα πετούσαν στον αέρα, μπερδεμένα σαν πεταλούδες!
Η κουκουβάγια δεν έβρισκε τα ήσυχα όνειρά της, το σκιουράκι έβλεπε όνειρα με παγόβουνα, και το ελεφαντάκι… ονειρεύονταν ότι ήταν ένα μυρμήγκι!
Άσε που ο λύκος ονειρεύονταν ότι έτρωγε την κότα της αλεπούς!
Άκου να δεις..
Ό σκαντζόχοιρος σαν ζαλισμένος έτρεχε κάνοντας κύκλους!
Τότε, ο Κουστίνος που έτρωγε το βραδινό του καρότο κοιτώντας τον ουρανό να αλλάζει όψη με τα αστεράκια να λαμπυρίζουν κι ήταν έτοιμος να ανέβει στο σύννεφό του, σηκώθηκε ήρεμα, τεντώθηκε, και με το πιο γλυκό χασμουρητό, φώναξε:
-Μα τι πάθατε κι είσαστε όλοι ξύπνιοι, είναι ώρα για ύπνο, μην ταράζετε την ησυχία του δάσους. Ελάτε κοντά μου…κι εγώ θα σας νανουρίσω.
– Μα πρέπει να μαζέψουμε τα όνειρα πρώτα να τα βάλουμε στο σπίτι τους διαμαρτυρήθηκαν τα ζωάκια, δε βλέπεις τι γίνεται;
– Θα μαζευτούν μόνα τους πίσω μόλις εσείς αποκοιμηθείτε τους είπε ο Κουστίνος ήρεμα.
Μαζεύτηκαν τότε γύρω του όλα τα ζωάκια ήθελαν να ξεκουραστούν και να κοιμηθούν πια και φυσικά να ονειρευτούν!
Ο Κουστίνος άνοιξε το στόμα του και άρχισε να φυσά απαλά, σαν αεράκι. Από το στόμα του βγήκε ένα σύννεφο από χρυσή σκόνη ύπνου, που τύλιξε όλα τα ζωάκια.
Ένα-ένα έκλειναν τα μάτια τους…
Το σκιουράκι κουλουριάστηκε στην ουρά του,
το αρκουδάκι έπιασε το αγαπημένο του κουκλάκι,
και η κουκουβάγια… ροχάλιζε μ’ ένα φτερό στο ράμφος!
Ό σκαντζόχοιρος ζάλωσε στον κορμό ενός δέντρου και μαζεύτηκε, μια μπάλα με καρφάκια έγινε.
Ο Κουστίνος χαμογέλασε, ανέβηκε στο σύννεφό του και ψιθύρισε:
-Καληνύχτα, κόσμε. Όνειρα γλυκά, απαλά και ζεστά σαν παπλωματάκι.
Και γουργούρισε ευτυχισμένος
Και το φεγγάρι, του έστειλε ένα φιλάκι…
Και τότε όλα τα όνειρα μαζεύτηκαν στο γυάλινο σπιτάκι τους και μια φεγγαροαχτίδα έκλεισε την πόρτα !!
🌟
Καληνύχτα… και όνειρα γλυκά! 🌙 Κείμενο, εικόνα Βάσσια Μητράκου
