Αφιερωμένο στη γιορτή της γυναίκας, 8 Μαρτίου
“Εμπνευσμένο από τη δύναμη, την ευαλωτότητα και την αόρατη αντοχή κάθε γυναίκας, το κείμενο αυτό ξετυλίγει την πορεία της από το φως στο σκοτάδι και ξανά στο φως, μια διαδρομή γεμάτη χρώμα, πληγές, γέννηση, απώλεια και αναγέννηση. Ένας ύμνος στη γυναικεία ψυχή που, ακόμα κι όταν σέρνεται στη γη, βρίσκει τη δύναμη να σταθεί όρθια και να γίνει σύμβολο ζωής και μέλλοντος”
Γυναίκα με χρώμα
πώς να βγει η φωνή σου,
πεσμένη στο χώμα ;
Πού είναι η ψυχή;
Την πήρε το “τώρα”
πάει το χρώμα..
Στα χέρια του έμεινε..
Η “σκουντιά” βουβή
Άρωμα, νότες μια αγκαλιά,
μεσοφόρι σχισμένο..
γυναίκα γεννάει, μοιράζει φιλιά
γεμάτα μυρωδιά
Γυναίκα με φωνή
περνά η ζωή της αλλάζει μορφή
αλλάζουν τα πάντα για αυτή
το σώμα “γεμάτο”
μα ξάφνου “άδειο”
ούτε αγκαλιές, ούτε φιλί
Γυναίκα χωρίς φωνή, χωρίς ψυχή,
μια ανοιχτή πληγή
Ριγμένη στη γη
Κοτσίδες σκόρπιες τριγύρω
που να πάω να γείρω;
μια αγκαλιά και ένα φιλί
μώλωπες και σχισμή
δάκρυα στα μάτια
πως γίναν τα όνειρα κομμάτια;
Όλα τέλειωσαν,
οι πάγοι έλιωσαν
Πώς γίναν τα όμορφα μάτια
κομμάτια;
Απλά,
πετώντας τη κάτω
της έσυραν τα όνειρα
και γίναν κομμάτια
Γυναίκα με χρώμα
παλεύει στο χώμα
πάνω στον κόρφο της
κεντά μυρωδιές
Γεννά και μοιράζει αγκαλιές!!
Κι ύστερα, όλοι σωπαίνουν
Η ψυχή σέρνεται
Κανείς δεν το βλέπει
Μα εκείνη όρθια απορεί
Κι όνειρα βλέπει
Τη δύναμη που θα τη βρει
Να πάει εκεί, να διαμαρτυρηθεί
Μα τη βρίσκει κι η ίδια απορεί
Που είναι ακόμα δυνατή
Αόρατη και ορατή!!!
Γυναίκα,
το χρώμα της νιότης σου χαρίζεις
Σύμβολο του χρόνου
Είσαι το μέλλον,όλου του κόσμου !!
Κείμενο, εικόνα Βάσσια Μητράκου
