Ένα κείμενο για τη ζεστασιά του σπιτιού που δεν σβήνει ποτέ, όσο κι αν σβήνει το τζάκι κι αν αδειάζουν τα πιάτα…
Από εκεί ξεκινούν όλα
Υπάρχουν σπίτια που μυρίζουν φαγητό, γέλιο και ιστορίες, αλλά και αναμνήσεις!
Σπίτια που δεν τα θυμάσαι για τη διακόσμηση ή τα έπιπλα, αλλά για εκείνη τη γωνιά όπου μαζεύονται όλοι, την εστία.
Εκεί όπου τα ποτήρια μπλέκονται με τις γεύσεις, τις μυρωδιές, τις κουβέντες κι η ορθοστασία γίνεται γιορτή.
Εκεί, ναι, εκεί μαζευόμασταν όλοι, στη γωνία της κουζίνας, γύρω από δίσκους γεμάτους φαγητά· πιάτα αφημένα απ’ τα παιδιά, πιατάκια άδεια απ’ το γλυκό, ταψιά μισοάδεια, ποτήρια, κούπες άδειες από καφέ, τυριά, σαλάτες.
Όλο το άλλο σπίτι άδειο.
Μονάχα απ’ το παιδικό δωμάτιο ερχόταν τραγουδάκια, τσιρίδες, μικρές φωνές που ζουζούνιζαν γύρω από το φως.
Το σαλόνι άδειαζε σιγά σιγά.
Όλοι, μετά το φαγητό, έβρισκαν μια αφορμή να περάσουν «δήθεν» να ξαναβάλουν απ’ το μπουφέ. Μετά κανείς δεν έφευγε.
Κολλούσαν εκεί· τσιμπούσαν απ’ τις πιατέλες, έβαζαν κρασί, άνοιγαν το ψυγείο, έβρισκαν γλυκό, έφτιαχναν καφέ.
Σαν μέλισσες γύρω από την κυψέλη.
Κάποιοι έβγαιναν για τσιγάρο κι ύστερα ξαναγύριζαν· να στριμωχτούν λίγο ακόμα, να μην τους φύγει η ζεστασιά.
Κι αν κάποιος καθόταν μόνος στο σαλόνι να χαλαρώσει δίπλα στο τζάκι, τον έτρωγε η αγωνία τι γίνεται στην «εστία»;
Κι έτσι ερχόταν, σέρνοντας τεμπέλικα τα πόδια του.
«Τι γίνεται;» ρωτούσε, κι όλοι γελούσαμε.
Στριφογυρίζαμε και κουβεντιάζαμε όρθιοι, σαν σε μπαράκι.
Όσοι δεν άντεχαν έφερναν καρέκλες, σκαμπό κι η ώρα περνούσε…
«Πάμε μέσα να αράξουμε;»
«Όχι μωρέ, θα φύγουμε…»
Κι άντε κι άλλες κουβέντες και γέλια κι έτσι περνούσαν άλλες δύο ώρες, ώσπου το τζάκι μέσα έσβηνε.
Κανείς δεν ήθελε να φύγει από το σημείο της θαλπωρής, από την καρδιά του σπιτιού!!
Κάθε σπίτι έχει έναν τέτοιο χώρο· την εστία του.
Εκεί θα μαζεύονται πάντα όλοι κι ας μαζεύεις τα πιάτα για να κάνεις χώρο να βγει η τούρτα.
Γιατί, όσο μαζεύεις τα πιάτα, απλώνεται η ζεστασιά και περισσεύει και λίγη, για έναν ακόμα που θα έρθει.
Η “εστία” δεν είναι μόνο μια γωνιά του σπιτιού· είναι το ζωντανό σημείο όπου φυλάσσεται η μνήμη, οι άνθρωποι, το «μαζί». Εκεί που καταλαβαίνεις ότι η θαλπωρή δεν είναι θέμα χώρου, αλλά καρδιάς και κρατάει τις σχέσεις ζωντανές, εκεί ναι εκεί … αυτό το σημείο θα θυμάσαι από κάθε σπίτι 
!!
!! ΚΕΙΜΕΝΟ-ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΒΑΣΣΙΑ ΜΗΤΡΑΚΟΥ
