Τα όνειρα μου κρεμασμένα σε μια ντουλάπα,
κι οι σκέψεις μου απλωμένες στο μουχλιασμένο αέρα.
Ξέχασα πως είναι να ζεις.
Η κόκκινη γραβάτα της χαράς
ξερνάει κάπνα και κάρβουνο.
Άφησα να παρασύρει τη ζωή μου η καθημερινότητα.
Δε χαμογελώ.
Δουλεύω σα ρομπότ.
Η πίεση νέκρωσε το συναίσθημα μου.
Για κάποιους είμαι απλά δυο χέρια που γράφουν,
δυο μάτια που κοιτούν χωρίς να βλέπουν.
Είμαι ένας αριθμός κι ένα όνομα ανάμεσα σε τόσα άλλα.
Η καρδιά μου κολλημένη στο ρυθμό που της επιβάλλουν.
Δεν σκιρτά με λαχτάρα να νιώσει ένα χάδι.
Δεν ξέρω αν φοβάμαι ν’ αντιδράσω,
ή αν με έμαθαν να μην αντιδρώ.
Δεν ξέρω πόσο θ’ αντέξω
ή αν απλά θα με βγάλουν από το παιχνίδι όταν αποφασίσουν
πως είμαι άχρηστος για το σύστημα τους.
Μα ακόμα είμαι εδώ.
Μια χαραμάδα στον ξεφτισμένο τοίχο
προσπαθεί να μου φυτέψει στο μυαλό μια ελπίδα διαφυγής.
Θα έρθει η Ανάσταση; ρωτώ.
Μα η σιωπή δεν απαντά…
Φωτογραφία : Χριστίνα Δεληγιάννη
Ανατριχιαστικά όμορφο!!!!!
Μπράβο Ελένη μου!
Ντέπη μου, δασκάλα μου, πόσο πολύ σε ευχαριστώ!!!
Η αισιοδοξία (;) στην καθημερινότητα….
Τροφή για σκέψη….
Μπράβο!!!