ΤΟ ΚΕΡΑΣΜΑ… !

Γράφει ο Γιώργος Παρασκευόπουλος

Μεσημέρι και το ζευγάρι μπαίνει στην ψησταριά..

Πιασμένοι χέρι, χέρι, με αυτό το χαρακτηριστικό «πιάσιμο» από το χέρι, που μόνο όσοι αγαπιούνται αληθινά έχουν..

Κάθονται σε ένα τραπέζι και με συνοπτικές διαδικασίες, παραγγέλνουν αυτό που έχουν προαποφασίσει. Μια μερίδα και μία σαλάτα.
Τελευταίο παραγγέλνουν το κρασί. Ένα τέταρτο του κιλού, από το λευκό.

Στο διπλανό τραπέζι, ένας κύριος, καλοστεκούμενος, κοντά στα εξήντα, κάθεται και τρώει μόνος. Είναι στο τέλος του φαγητού του και το όλο παρουσιαστικό του, δείχνει καλή και ευχάριστη διάθεση.
Τίποτα το κραυγαλέο. Απλά, δείχνει να έχει απολαύσει το φαΐ του και παρατηρεί τον περίγυρο..

Είναι ο μόνος από τους πελάτες, που κάθεται μόνος του σε τραπέζι. Παρόλα αυτά το όλο παρουσιαστικό του δε δείχνει μοναξιά. Ο άνθρωπος, απλώς, έτρωγε μόνος του και το απολάμβανε!

Το βλέμμα του, αφού περιηγήθηκε στο χώρο, στάθηκε για λίγα δευτερόλεπτα στο ζευγάρι. Αυτή 30άρα. Αυτός 45άρης. Απολάμβαναν ο ένας την παρουσία του άλλου. Γέμιζαν τα ποτήρια τους με το κρασί, τα τσούγκριζαν και εύχονταν ο ένας στον άλλο..

Τίποτα κραυγαλέο. Τίποτα επιδεικτικό..

Τα βλέμματα των δύο ανδρών, του «μοναχικού» και του «ζευγαρωμένου», διασταυρώθηκαν..

Ο ζευγαρωμένος, διέκρινε κάτι στο ύφος του μοναχικού. Κάποιο αμυδρό χαμόγελο. Ίσως από το καλό φαΐ, που μόλις είχε καταναλώσει. Ίσως, πάλι, γιατί έβλεπε κάτι ωραίο. Όπως όταν κοιτάμε ένα ωραίο έργο τέχνης.
Όχι. Δεν υπήρχε τίποτα το παρα φύση ερωτικό στο ύφος του μοναχικού, έναντι του ζευγαρωμένου. Την επόμενη στιγμή, τα βλέμματα αποσύρθηκαν σε άλλα οπτικά ερεθίσματα..

Ο μοναχικός κύριος, έκανε νεύμα στον σερβιτόρο. Αυτός πλησίασε με το λογαριασμό. Ο άνθρωπος πλήρωσε και έφυγε..

Τι στιγμή που απομακρύνονταν από το μαγαζί, ο σερβιτόρος έφερνε ένα τέταρτο του κιλού κρασί στο ζευγάρι. «Κερασμένο από τον κύριο», είπε στους ξαφνιασμένους πελάτες του!

«Μας ξέρει;!», ήρθε η αυθόρμητη ερώτηση..

«Όχι, αλλά μάλλον σας εκτίμησε. Είναι πελάτης, πολύ καλός άνθρωπος. Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο!..»

Αυτά έλεγε ο σερβιτόρος και το ζευγάρι παρακολουθούσε με το βλέμμα του, τον κύριο να απομακρύνεται, με σχετικά μικρά, σχετικά βαριά, βήματα..

Ναι! Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που εκτιμούν το όμορφο!

Ακόμα δε περισσότερο, όταν αυτό το όμορφο, είναι και αληθινό..

Όσο υπάρχουν αυτοί που εκτιμούν την ομορφιά και την επιβραβεύουν, είτε με σχόλια, είτε με βουβή εκτίμηση, είτε με ένα ταπεινό κέρασμα, θα υπάρχει η πίστη για ένα καλύτερο και ομορφότερο αύριο!

Όσο υπάρχει αυτή η πίστη, ο κόσμος μπορεί και γίνεται ολοένα και πιο όμορφος!

Στην υγειά μας λοιπόν!

Loading...