Το φορτηγάκι της αγάπης – Γράφει η Κατερίνα Στραβαρίδη

Άλλη μια παράσταση ιδιαίτερη,μια παράσταση με φιλανθρωπικό σκοπό,μια παράσταση μάθημα.

Στις 29 Νοεμβρίου,στον πολυχώρο Αυλαία, είδαμε «το φορτηγάκι της αγάπης».

Η παράσταση έγινε για να μαζευτεί ένα ποσό για την θεραπεία του Γιάννη Κορδίλα, ένα παιδί 15 ετών που παλεύει με οξεία Λεμφοβλαστική Λευχαιμία και νοσηλεύεται με δεύτερη υποτροπή σε νοσοκομείο της Φρανκφούρτης.
Υπήρξε ανταπόκριση, ίσως όχι η απαιτούμενη αλλά σίγουρα πολύ καλύτερα από την απάθεια του κρατικού μηχανισμού.
Η ευχή όλων μας, είναι να κερδίσει ο Γιάννης οριστικά αυτή την μάχη και συνεχίσει να μεγαλώνει όπως του αξίζει, όπως αξίζει σε κάθε παιδί.

Η παράσταση, λοιπόν, ήταν βασισμένη στο ομώνυμο παραμύθι της Μάγιας Ντελέζου,το οποίο ανέλαβε ο Χάρης Γεωργιάδης και έχτισε το θεατρικό κείμενο καθώς και τους στίχους των τραγουδιών και την σκηνοθεσία.
Άλλη μια μοναδική σε μηνύματα, διαδραστική, παράσταση,με την συμμετοχή κυρίως των παιδιών αλλά και των μεγάλων.
Τους πλαισιώνει μια αξιόλογη νέα ηθοποιός,η Ιωάννα Κόχειλα-Νουλέλη.

Το φορτηγάκι της αγάπης, αλληγορικός τίτλος φυσικά, κάνει ένα ταξίδι με σκοπό να κάνει το όνειρο του πραγματικότητα και να γίνει τρένο.
Στην πορεία του όμως,οι επιβάτες του δεν ήταν συνηθισμένοι.
Ήταν η Λύπη,η Ζήλεια,ο Φόβος,ο Θυμός,το Μίσος και η Σύγχιση.
Βαρύ το φορτίο για ένα τόσο δα φορτηγάκι.

Ξεκινήσαμε την κουβέντα με την Ιωάννα.
Και ναι, πάλι λέω για κουβέντα γιατί πραγματικά αν θες να αναδείξεις έναν καλλιτέχνη,να σου μιλήσει για τα οράματα του,δεν μπορείς να κάνεις «ξύλινες» ερωτήσεις, παρά μόνο κουβέντα.

Κατερίνα: Κουβαλάμε φορτία και εμείς στην ζωή,σαν το φορτηγάκι;

Ιωάννα: Εμείς κι αν κουβαλάμε και εγκλωβιζόμαστε μέσα σε αυτά και δεν μπορούμε να τα βγάλουμε από πάνω μας.
Το φορτηγάκι τουλάχιστον βρήκε την λύση, εμείς ακόμα παλεύουμε.

Κατερίνα: Τελικά αρκεί όντως η Αγάπη;

Ιωάννα: Πώς δεν αρκεί! Όλοι γι’αυτό παλεύουμε.

Κατερίνα: Φθάνει όμως; Γιατί ναι, αγαπάμε, είναι γεγονός.

Ιωάννα: Το κυριότερο είναι ότι παλεύουμε να γίνουμε εμείς αγαπητοί.
Και αυτό για να το πετύχουμε, θέλει κόπο, θέλει θυσίες, εμπιστοσύνη,σε μας,στους άλλους και το γεγονός πλέον είναι ότι έχουμε χάσει την εμπιστοσύνη μας στους ανθρώπους.

Κατερίνα: Το πρόσεξα και στην παράσταση με τον μικρό πρίγκιπα και σήμερα στην δική σας, ότι το διαδραστικό θέατρο έχει απήχηση.
Το αγαπάνε τα παιδιά, το αγαπάνε και οι μεγάλοι όμως.
Πώς θα φαινόταν σαν όραμα το διαδραστικό θέατρο για μεγάλους;
Γιατί βλέπουμε να ανεβαίνουν μεγάλες παραστάσεις με «βαριά» έργα.

Ιωάννα: Μα έχετε παρατηρήσει;
Οι μεγάλοι θέλουν πιο πολύ να συμμετέχουν από τα παιδιά.
Γιατί απλά ψάχνουμε να βρούμε έναν τρόπο να διοχετεύσουμε την ενέργεια μας,την οποία δεν έχουμε πλέον πού να διοχετεύσουμε, είμαστε σπίτι, δουλειά, δουλειά, σπίτι, κάνοντας για παράδειγμα,μια συμβατική δουλειά.
Οι καλλιτέχνες, βέβαια, είναι μια άλλη κατηγορία, βρίσκουν συνήθως κάποιον τρόπο να διοχετεύσουν αυτή την ενέργεια.
Όλοι οι άνθρωποι, όμως ψάχνουμε να βρούμε τον τρόπο να δείξουμε αυτό που έχουμε μέσα μας, αλλά και οι άλλοι να μας δείξουν αυτό που έχουν μέσα τους,για να υπάρχει αυτή η αντίδραση και αυτό ακριβώς επιτυγχάνεται με το διαδραστικό θέατρο.

Κατερίνα: Τοξικότητα, τοξικοί άνθρωποι, τοξικά συναισθήματα, τοξικές σχέσεις.

Ιωάννα: από κει ξεκινάει όμως, από τα τοξικά συναισθήματα που έχουμε μέσα μας γιατί αν δεν έχεις αυτή την ενέργεια,δεν μπορούν να μας πλησιάσουν οι άνθρωποι οι τοξικοί. Άλλωστε, λένε, είμαστε όποιοι έχουμε γύρω μας, σωστά;
Οπότε, όταν κάποιος δεν αντέχει την τοξικότητα,δεν αντέχει τους τοξικούς ανθρώπους, απλώς φεύγει.

Κατερίνα: Για την αγάπη είπαμε.
Μπορεί όμως να καταφέρει να αγγίξει έναν αρνητικό άνθρωπο, τόσο πολύ που να τον αλλάξει;

Ιωάννα: Ναι μπορεί, μόνο αν φάει όμως, κάποιες κατραπακιές.
Συνήθως αυτό συμβαίνει με πολύ κακό τρόπο.
Μπορεί να φύγει, λοιπόν,η τοξικότητα με απότομο, πολύ καθοριστικό τρόπο,για τον καθένα ξεχωριστά.

Κατερίνα: Πόσα χρόνια παίζεται το έργο;

Ιωάννα: Το φορτηγάκι της αγάπης,με μένα, παίζεται από τον Σεπτέμβριο.
Πέρυσι όμως, παιζόταν και με άλλες κοπέλες, συναδέλφους.

Κατερίνα: Είχε στήριξη από τον κόσμο;

Ιωάννα: Ναι εντάξει, υπήρξε στήριξη,αν και πιστεύω ότι θα μπορούσε να στηριχθεί καλύτερα.
Σήμερα,ας πούμε, υπήρξε μια ανταπόκριση γιατί υπήρχε, βέβαια ένας ευαίσθητος σκοπός.

Κατερίνα: Το φορτηγάκι, που έγραψε η Μάγια Ντελέζου, γνώμη μου, πάντα,θα ήταν ωραίο να ενταχθεί στο δημοτικό,στο μάθημα της γλώσσας,για παράδειγμα.

Ιωάννα: Είναι σίγουρα ένα μάθημα η παράσταση, από μόνη της.
Καλό θα ήταν να μπορούσε να ενταχθεί στα σχολεία.

Κατερίνα: Το ιδανικό θα ήταν να διδάσκεται στις πρώτες τάξεις του δημοτικού, που ακόμα «πλάθονται» τα παιδιά.

Ιωάννα: Σ’αυτές τις ηλικίες, οφείλουμε να περνάμε τέτοια παιδαγωγικά μηνύματα.

Κατερίνα: Τον Χάρη τον γνώρισες τώρα;

Ιωάννα: Τον Χάρη τον γνώρισα πρόσφατα, λίγο πρίν το καλοκαίρι.
Ξεκινήσαμε με «Το κυνήγι της χαμένης ευτυχίας», έκανα την ευτυχία, ουσιαστικά αντικαθιστούσα την Μάγια,και μου πρότεινε να κάνουμε το «Φορτηγάκι της αγάπης» και με πολύ χαρά, δέχθηκα.

Κατερίνα: Ο Χάρης έχει όραμα,το βλέπεις, φωνάζει από μακριά.

Ιωάννα: Έχει όντως όραμα!

Στο μεταξύ στην παρέα μας, ήρθανε η Μάγια και ο Χάρης για να εμπλουτίσουν την κουβέντα μας ακόμα περισσότερο.

Κατερίνα: Συζητούσαμε με την Ιωάννα, ότι το φορτηγάκι της αγάπης, όπως και το άλλο παραμύθι που έχετε γράψει,θα μπορούσαν να ενταχθούν στην σχολική ύλη του δημοτικού.

Μάγια: Να διδάσκονται εννοείτε;
Μεγάλη μου τιμή!
Το «Φορτηγάκι της αγάπης» και το «Ζητουνοδάσος και το Φεγγάρι»!

Κατερίνα: Εγώ θα ήθελα πολύ να το δω να συμβαίνει, περνάνε μηνύματα.

Μάγια: Εντωμεταξύ,το πολύ ωραίο με το φορτηγάκι της αγάπης, είναι ότι γράφτηκε αρχικά,σαν αλληγορικό παραμύθι για μεγάλους.
Μέσα από την παιδικότητα,να περάσει αυτό ακριβώς το μήνυμα.
Ότι μας βαραίνουν συνεχώς πράγματα,σαν να είμαστε ένα όχημα που προσπαθεί να τα καταφέρει να φθάσει κάπου,να έχει ένα όνειρο να κυνηγήσει,και τελικά από τόσα που βάζουμε πάνω μας και μας βαραίνουν, συναισθήματα που είναι καθημερινά, σωστά;
Ποιό δεν είναι καθημερινό;

Το πολύ ενδιαφέρον, είναι πώς ξεκίνησε και γράφτηκε το παραμύθι.
Κάποια στιγμή,το 2003,μου λέει μια φίλη μου,η Σία Κυριακάκης,η οποία είναι εικαστικός στην Αμερική και κάνει πολλές εφαρμογές και προγράμματα για παιδιά μέσα από την ζωγραφική και το θεατρικό παιχνίδι,»Μάγια, λείπει ένα παραμύθι που να μιλάει για τα αρνητικά συναισθήματα.
Λείπει ένα παραμύθι που μιλάει γι’αυτό.Και τι κάνουμε, πώς τα διαχειριζόμαστε και πώς τα ξορκίζουμε»

Κατερίνα: Γι’αυτό επιμένω ότι θα έπρεπε να διδάσκονται τέτοιου είδους παραμύθια στα σχολεία.
Παράδειγμα το bulling,το οποίο συνεχώς αυξάνεται.
Τα παιδιά βγάζουν πολλά αρνητικά συναισθήματα στους συμμαθητές τους.

Μάγια: Δέχονται μεγάλο φορτίο «σκούρης» ενέργειας,τα παιδιά, σήμερα.

Ιωάννα: Τα παιδιά δέχονται τοξικότητα.
Αντιγράφουν συμπεριφορές των γονιών, επιθετικότητα, άγχος και γι’αυτό βγάζουν και τα ίδια τοξικότητα και τα ίδια, γιατί κάπου πρέπει να ξεσπάσουν.

Κατερίνα: Δεν είναι πλέον παιδιά, δεν τους μένει χρόνος να είναι παιδιά.
Πληρώνουν το τίμημα της ματαιοδοξίας των γονιών, χωρίς να έχουν ερωτηθεί αν θέλουν όλες αυτές τις έξτρα δραστηριότητες και όλη αυτή την πίεση να είναι άριστα σε όλα.

Να ομολογήσω πώς δεν έχω διαβάσει το παραμύθι με το φορτηγάκι.

Μάγια:Το φορτηγάκι της αγάπης έχει το εξής παράδοξο.
Γράφτηκε από μένα,θεατροποιήθηκε από τον Χάρη, αλλά τώρα θα εκδοθεί και μάλλον θα γίνει σε μια μεγάλη έκδοση μαζί με το Ζητουνοδάσος και το φεγγάρι και ίσως με κάποια ακόμα πράγματα που έχω ετοιμάσει.

Κατερίνα: Ωραία,το αναμένω λοιπόν και περιμένω πρόσκληση για την παρουσίαση.

Το θέατρο, θεωρώ,πώς πρέπει να είναι διαδραστικό, όχι μόνο για τα παιδιά αλλά και για τους μεγάλους.
Δεν θέλω να πάω να δω ένα «βαρύ» έργο μόνο για να δείξω ότι έχω κουλτούρα.

Μάγια: Και το βαρύ έργο,αν δεν είναι κουλτούρα, δηλαδή να σε φορτίσει με παραπάνω τεχνική απ’ όσο χρειάζεται να δεις,αν είναι βαρύ από την θεματολογία του, μπορεί να σε βοηθήσει,να υπάρξει μια κάθαρση μέσα σου,να φτάσεις κάπου που δεν το είχες σκεφτεί,να φύγεις προβληματισμένος, που δεν είναι κακό.

Κατερίνα: Δεν διαφωνώ, αλλά θέλω εκείνη την ώρα να προβληματιστώ και να πάρω απαντήσεις.

Χάρης: Θέλεις,με λίγα λόγια να συμμετέχεις.

Κατερίνα: Ακριβώς!

Ιωάννα: Συνήθως τα «βαριά» έργα ικανοποιούν την ματαιοδοξία του σκηνοθέτη.

Χάρης: Υπάρχουν έργα που δεν αφορούν κανέναν. Υπάρχει λόγος.

Κατερίνα: Εγώ τις αγαπώ αυτές τις μικρές παραστάσεις.
Με ηθοποιούς που δεν έχει ακουστεί το όνομα τους,η δουλειά τους.
Αυτές οι παραστάσεις πρέπει να στηρίζονται.
Με καλλιτέχνες που δουλεύουν μέσα από θεατρικές ομάδες, όπως η «Θεατράλε» της Μάγιας,η «Διάθεση Τέχνης» του Χάρη,οι ομάδες που έχουν ιδρύσει άνθρωποι με αναπηρία.
Είστε αγνοί ακόμα.

Μάγια: Εμείς παλεύουμε, δεν θα πάψουμε ποτέ, νομίζω,να είμαστε αγνοί.

Χάρης: Άμα είσαι καλλιτέχνης,δεν θα πάψεις να είναι αγνός,αν το κάνεις για τα λεφτά, έχεις πάψει να είσαι αγνός.

Κατερίνα: Αγαπάτε αυτό που κάνετε και το περνάτε στον κόσμο.

Μάγια: Να αγαπάς αυτό που κάνεις, αυτό που είσαι «ταγμένος» να κάνεις, αλλά να αγαπάς και το κοινό σου, δηλαδή τα παιδιά δεν μπορείς να μην τα αγαπάς, πρώτα αυτό,και δεν μπορείς να μην τα σέβεσαι και να μην τα θεωρείς πολύτιμα.

Χάρης: Τα παιδιά είναι νοήμονες.

Μάγια: Σαφέστατα.
Αυτό που κάνει ο Χάρης με την «Διάθεση Τέχνης» και εγώ με την » Θεατράλε» και η Ιωάννα,με την οποία κάνουμε πολλά πράγματα,δεν σκεφτόμαστε ότι θα γίνει η δουλειά «νιανιά».
Το παιδί δεν θέλει το «νιανιά»,το παιδί θέλει να ακούσει σωστά αρθρωμένο λόγο, ολοκληρωμένη και συγκροτημένη σκέψη.
Και εμείς δουλεύουμε προς αυτή την κατεύθυνση.

Ιωάννα: Τα παιδιά θέλουν να τα αντιμετωπίζουμε ως ισάξια με μας.

Τα παιδιά είχαν μεγάλη συμμετοχή στο έργο.
Ήταν οι μικροί επιβάτες στο ταξίδι που ξεκίνησε το φορτηγάκι.

Έμαθαν πως όλα τα αρνητικά συναισθήματα τα ξορκίζει η Αγάπη.

Αυτή η αγάπη κι αν έχει φορτία πάνω της.
Αλλά έχει τον τρόπο της να τα μετατρέπει σε θετικά.
Κάνει μαγικά η αγάπη,μην το ξεχάσετε ποτέ.
Να την εμπιστεύεστε.

Στο έργο τα παιδιά έμαθαν και βασικούς κανόνες που αφορούν οδική και όχι μόνο, συμπεριφορά.

Τα τραγούδια που συνέθεσε ο Χάρης, έμειναν αξέχαστα, ειδικότερα το «Κρα κρα».

Ένα κοινό να συμμετέχει, ξεσπώντας σε γέλια χωρίς τέλος,μια ψυχοθεραπεία απίστευτη.

Το «Κρα κρα», όπως μου είπε ο Χάρης, ουσιαστικά έχει να κάνει με τους προσκόπους και το δουλεύει σαν θεατρικό παιχνίδι,σαν ζέσταμα,στα μαθήματα που κάνει στα θεατρικά εργαστήρια.

Δεν έχω τελειώσει ακόμα μαζί τους.
Έχουμε πολλά να πούμε ακόμα γιατί έχουν πολλά να δείξουν.

Το συγκεκριμένο έργο,δεν το προτείνω απλά.
Το συνιστώ ανεπιφύλακτα.
Όπως είπα και στην αρχή, είναι μάθημα το παραμύθι αυτό.

Να μάθουν τα παιδιά τα αρνητικά συναισθήματα για να κατανοήσουν τελικά την υπέρτατη αξία της Αγάπης.

 

Γράφει η Κατερίνα Στραβαρίδη
https://www.facebook.com/katerina.stravaridi

Επιμέλεια : Μίλτος Μαρίνης
https://www.facebook.com/miltos.marinis

One thought on “Το φορτηγάκι της αγάπης – Γράφει η Κατερίνα Στραβαρίδη

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός.

Loading...