Start-y + Stop-y – Γράφει η Γιώτα Τσόκη

Κάθε πρωί την ίδια ώρα, δάγκωνε τον καρπό της αμαρτίας της… άρπαξε ένα κόκκινο μήλο στο χέρι… και έτρεξε να προλάβει το λεωφορείο… πάντα διάλεγε τα κόκκινα μήλα… η ανθοκυανίνη τους δρα προστατευτικά στην καρδιά της είχαν πει… κι αφού η δική της ήταν διπλά κλειδαμπαρώμενη … το μήλο ήταν μια τριπλή δόση προστασίας …

Κάθε πρωί την ίδια ώρα, έπαιρνε στα χέρια του την κόκκινη κούπα, αφού ήταν το σήμα κατατεθέν στο μικρό ιταλικό καφέ που συνήθιζε να πίνει τον διπλό σκέτο espresso του… τον έπινε σκέτο σαν κώνειο Σωκρατικό… πικρό μέχρι τον πάτο…του είχαν πει ότι αν τον πίνει σκέτο θα νιώσει να αναδύονται τα καλύτερα αρώματα απ το χαρμάνι του… κι αφού ο ίδιος είχε καιρό να «νιώσει»… ο καφές ήταν ένα κίνητρο μπας και…
Η Start-y μπήκε βιαστική στο μαγαζί…ζήτησε ένα τσάι σε πακέτο… παραπάτησε αδέξια… σχεδόν παιδικά… το απομεινάρι του μήλου βυθίστηκε τσουπππ στην κόκκινη κούπα…
Ο Stop-y την κοίταξε… κι εκεί σταμάτησε … εκατομμύριαααα κόκκοι καφέ χοροπηδούσαν με θράσος στο στομάχι του… πανω κάτω… δεξιά αριστερά…. Και μετά αριστερά δεξιά…. Και ετεροχρονισμένα άρχισε να «νιώθει» …. την επίγευση του καφέ στο στόμα του… μια έντονη γλυκύτητα με νότες καραμέλας και σοκολάτας, έντονο σώμα και σχετικά χαμηλή οξύτητα και ξανά νότες σοκολάτας… και ξανά σοκολάτα.. και μόνον σοκολάτα…
Η Start-y τον κοίταξε… άπλωσε το χέρι της διστακτικά… πήρε το απομεινάρι απ το μήλο και έφυγε τρέχοντας…
Την έβλεπε για αρκετό διάστημα να περνάει το δρόμο έξω απ το ιταλικό καφέ… δεν ξαναμπήκε να πάρει τσάι… είχε αρχίσει να νιώθει όπως του είχαν πει ……………….την καστανοκόκκινη αίσθηση του καφέ την ανέλυαν καθημερινά πια οι γευστικοί του κάλυκες …ένιωθε την πικράδα του καφέ,, την ‘μακρο-αίσθηση’…. την πιο βασική γεύση του ροφήματος…
Η ισορροπία , η ομοιογένεια και η ικανοποιητική παρουσία όοοοολων των βασικών αισθήσεων του καφέ χωρίς η μία να υπερκαλύπτει την άλλη κατοικούσαν πια μέρα – νύχτα μέσα στο στόμα του… είχε γίνει ο καλύτερος αναλυτής καφέ…
Τον έβλεπε για αρκετό διάστημα απ την άκρη του ματιού της … να πίνει κάθε πρωί στο πόδι τον καφέ του … καθώς εκείνη περίμενε το φανάρι να ανάψει πράσινο… δεν τόλμησε να ξαναπάει για τσάι στο μικρό καφέ… είχε αρχίσει να νιώθει πως τα μήλα έκαναν δουλειά όπως της είχαν πει… ο μόνος μπράβος που φυλούσε πια την καρδία της ήταν μια μηλιά που είχε φυτρώσει εντός της … με κοκκινόσαρκα εύχημα μήλα… απ αυτά που ωριμάζουν αργά και αποκτούν εκλεπτισμένη γεύση… στην αρχή όξινη αλλά με κατάληξη γλυκιά……
μέσα του είχαν φυτρώσει ολοκληρες φυτείες καφεόδεντρα…ποικιλίας café Arabica … μόνιμα τροπικό κλίμα εντός του, γόνιμο έδαφος για τα καφεόδεντρα… τόσο που σκέφτονταν να προμηθεύει πια με το δικό του καφέ το μικρό ιταλικό στέκι του…
Κόκκινο φανάρι.. σήμερα ο Stop-y είχε αποφασίσει να προχωρήσει παραπέρα… κρατησε με δύναμη το στυλό που έβγαλε απ το σακάκι του… και ένιωσε το μελάνι να ξεχύνεται χωρίς σταματημό πάνω στο χαρτί…
«Σταμάτησαν όλα όταν σε είδα… σαν να φρενάρησε η ζωή απότομα μπροστά σε μια κοκκινη κούπα καφέ…ευτυχώς τη γλίτωσε ο καφές… όχι κι εγώ όμως… γέμισε με άπειρους κόκκους καφέ η ζωή μου… Είσαι όλοι οι κόκκοι του καφέ μου…κάθε φορά που σε βλέπω… νιώθω… νιώθω… νιώθω αυτό το συναίσθημα, που σε κάνει να ξεχνάς και τ’ όνομα σου.»
Κόκκινο φανάρι… η Start-y σκεφτόταν πώς να ήταν άραγε το όνομά του… είχε κάτι σταθερό το βλέμμα του που της έβγαζε σιγουρια… είχε χρόνια να το νιώσει αυτό… έβαλε stop στις σκέψεις της και έτρεξε να προλάβει το φανάρι…

Κοκκινο φανάρι… την πλησίασε….της πρόσφερε ένα μήλο με ένα χειρόγραφο περιτύλιγμα… πρωτόπλαστα φτιαγμένο… το άφησε να κυλήσει στο χέρι της…
Του χαμογέλασε…
Της υποκλίθηκε…
Το διάβασε…
Την κοιτούσε…

Τα μάγουλά της κοκκίνησαν σαν τα μήλα που κρέμονταν στην καρδιά της… το στόμα του άνοιξε και βγήκαν οι πρώτες φρεσκοκαβουρντισμένες λέξεις…

κι η κουβέντα τους μοιάζει τόσο απλή,
τόσο καθημερινή,
λες κι αφηγούνται τη μέρα τους,
για το ψυγείο που είναι άδειο,
τα ψώνια που πρέπει να κάνουν
και την κίνηση που είχε το πρωί
λες και έμεναν μαζί…

Δυο ζωές σ’ ενάμιση λεπτό.
Start-y και Stop-y

Πράσινο φανάρι

Γιώτα Τσόκη

Loading...