Μια μικρή ιστορία αγάπης – Γράφει η Κατερίνα Στραβαρίδη

Αν με ρωτούσες λίγους μήνες πριν,τι γνώμη έχω για τον έρωτα,την αγάπη,την συντροφικότητα και ότι συνεπάγεται,θα γελούσα και θα έπαιρνες μια κυνική απάντηση.
Φαντάζομαι ότι καταλαβαίνεις πού το πάω και ίσως και να νιώσεις και μια ταύτιση.
Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε περάσει από χίλιες δύο δοκιμασίες, από σχέσεις ατελέσφορες, από σχέσεις σκέτη πίκρα, από σχέσεις που μας πλήγωσαν,μας πρόδωσαν.
Σε μια τέτοια σχέση υπάρχω και εγώ ή για να το θέσω καλύτερα, «νοσώ»…
Ήξερα από πάντα τι ήθελα… ήξερα πως έχω τόση αγάπη να δώσω και ήλπιζα πάντα ότι θα βρεθεί ο ένας κάποια στιγμή που θα την εκτιμήσει.
Ήλπιζα…
Ποτέ δεν βρέθηκε κανείς τελικά.
Όλοι ήθελαν κάτι παραπάνω.
Και έδινα… χωρίς να ζητάω… ή θεωρούσα ότι εφόσον παραμένουν μαζί μου,με αγαπούσαν.
Άμοιρο κορίτσι μου…
Και έφτασα στο τώρα…
Εκεί ακριβώς που πάγωσε το μέσα μου,στο σημείο που έφτασα να κοροϊδεύω ερωτευμένα ζευγάρια,να ειρωνεύομαι οτιδήποτε αφορά την αγάπη, εκεί ακριβώς άνοιξα τα μάτια μου.
Κυριολεκτικά όμως.
Και είδα εκείνον.
Υπήρχε διακριτικά στην ζωή μου παρατηρητής όσων μου συνέβαιναν…
Να νιώθει από μακρυά…
Καμιά φορά τον παρατηρούσα κ γω.
Μου προκαλούσε έναν φόβο, ένα δέος.
Δεν πλησίαζα.
Και ο καιρός περνούσε.
Εκείνος εκεί.
Ψηλός, σοβαρός με ένα βλέμμα που τρυπούσε την σάρκα μου.
Σχεδόν τρία χρόνια.
Ναι, όπως το λέω, τρία χρόνια.
Λες και ήξερε, λές και με διάβαζε, εμφανιζόταν όταν δεν ήμουν καλά,σαν φύλακας άγγελος.
Μια τέτοια άσχημη περίοδο,με πλησίασε δειλά και με τον χαρακτηριστικό ευγενικό τρόπο του.
Ήθελε να τα μάθει όλα.
Ήθελε να δει τις πληγές μου…σαν υπνωτισμένη του τα έδειξα και του τα είπα όλα…
Ένιωσε οργή για όποιον με πλήγωσε.
Ήθελε να ανοίξει τα φτερά του να με κλείσει μέσα τους για να μην ξαναπληγωθώ.
Ήθελε να δώσει χωρίς να πάρει τίποτα.
Ήταν σαν και μένα….
Συνειδητοποίησα ξαφνικά πώς όλο αυτό το δέος και ο φόβος είχε να κάνει με όσα είχαν γεννηθεί, συναισθήματα, μέσα μου για εκείνον, αυτά τα τρία χρόνια.
Ήταν μεγάλη αποκάλυψη.. τόσο μεγάλη, που και αυτή την στιγμή ακόμα, γράφοντας νιώθω ανατριχίλα.
….και τον συνάντησα… ήταν πολύ οικεία όλα.
Σαν να τον ήξερα όλη μου την ζωή.
Ήταν εύκολο να του μιλάω, όσο εύκολο είναι να μιλάω στον εαυτό μου.
Το ίδιο ένιωθε και εκείνος.
Μιλούσαμε, μιλούσαμε και τα συναισθήματα αντί να καταγαλιάζουν, γινόντουσαν μεγαλυτέρα.
…κ ήρθε το πρώτο φιλί… δειλά.
Σαν να ήμασταν παιδιά, έφηβοι.
Έτρεμαν τα χέρια του, όπως μου έπιασε το πρόσωπο.
Χτυπούσαν οι καρδιές μας με τον ίδιο Ρυθμό.Δυνατά και γρήγορα.
Ήταν αυτός.
Ο ένας.
Αυτός που πάντα ήλπιζα να βρω μέσα σε όλες αυτές τις σχέσεις ζωής.
Ήταν αυτός,που δεν ήξερα ότι τον είχα μπροστά μου τόσο καιρό.
Πόσο τυφλή.
Πόσο ανίδεη.
Δεν ξέρω τι λένε αυτοί που υποστηρίζουν πως αυτά τα συναισθήματα φθείρονται με τον χρόνο και ξεθυμαίνουν…. εγώ ζω, βλέπω και νιώθω κάθε μέρα πιο ερωτευμένη…
Το καλύτερο όμως,το ιδανικό, αυτό που τελικά όλοι ψάχνουμε, είναι ότι νιώθει ακριβώς το ίδιο και εκείνος και δεν περνάει μέρα χωρίς να το δείξει και να το αποδείξει.
Έχει και εκείνος τις δικές του πληγές…. είναι τόσο όμορφα όμως να προσπαθούν και οι δύο ταυτόχρονα να κλείσει ο ένας του άλλου,τα τραύματα.
Έμαθα πως είναι να αγαπάω χωρίς συμβιβασμούς, χωρίς εγωισμό, χωρίς δεύτερες σκέψεις, χωρίς ανασφάλειες.
Έμαθα να αγαπώ.Απλά κ όμως τόσο δυνατά.
Πονάει ο ένας, πονάει και ο άλλος.Κυριολεκτικά.
Κοιτάμε ταυτόχρονα το μέλλον με ελπίδα.
Έχουν συγχρονιστεί τα μυαλά μας,οι καρδιές μας και τα σώματα μας.
Νιώθουμε κάθε μέρα όλο και πιο δυνατοί,για να αντιμετωπίσουμε ότι εμπόδιο βρεθεί μπροστά μας.
Μαζί.
Γιατί αυτό μετράει,το «μαζί».
Μηδενίσαμε τα πάντα από το παρελθόν.
Ξαναγεννηθήκαμε.
Εκείνος εγώ και η αγάπη.
Δεν είναι παραμύθι.
Δεν συμβαίνει μόνο στα έργα.
Όπως συνέβη σε μας,θα συμβεί και σε σένα.
Ξέρεις πότε όμως?
Όταν κάτσεις καλά στον πάτο.
Όταν πονέσει το σώμα σου και η ψυχή σου από τα χτυπήματα.
Όταν η απελπισία σε καταβάλει.
Κυρίως όταν θα σταματήσεις να ψάχνεις.
Γιατί τότε θα είναι που θα το έχεις πραγματικά ανάγκη.
Όταν σταματήσεις να πιστεύεις στην αγάπη.
Θα έρθει από μόνη της να σου αποδείξει πόσο λάθος κάνεις.
Και θα σου φέρει αυτόν ή αυτήν που θα γίνετε κυριολεκτικά, ένα.
Μακρυά από εγωισμούς, συμφέρον, τοξικότητα.
Και στο λέω εγώ.
Η πιο κυνική εχθρός της αγάπης.

 

Κατερίνα Στραβαρίδη

2 thoughts on “Μια μικρή ιστορία αγάπης – Γράφει η Κατερίνα Στραβαρίδη

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Loading...