Η ποιήτρια Βίκυ Κατσαρού μιλάει στο Eternal Radio


Η Βίκυ Κατσαρού γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα. Είναι απόφοιτη του τμήματος Κλασικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχει κάνει μεταπτυχιακές σπουδές στην ελληνική γλώσσα και λογοτεχνία, στη θεατρολογία και στο Η’ Εργαστήρι Επιμελητών του Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης (ΜΙΕΤ). Τα τελευταία χρόνια εργάζεται ως μεταφράστρια και επιμελήτρια εκδόσεων. Παράλληλα αρθρογραφεί, συμμετέχει σε λογοτεχνικά πρότζεκτ και ασχολείται και με τη φωτογραφία. Πρόσφατα κυκλοφόρησε η πρώτη της ποιητική συλλογή, με τίτλο «Τα κεράσια της Εύας» από τις εκδόσεις Ιωλκός.

 Τα κεράσια της Εύας είναι το πρώτο σου «παιδί». Πες μας δυο λόγια για τη σύλληψη του έργου σου.

Δεν μπορώ να θυμηθώ πότε ακριβώς μου ήρθε η ιδέα. Ήταν ένα φυσικό στάδιο στην εξέλιξη των θεμάτων για τα οποία έγραφα. Επίσης ποτέ δεν είχα φανταστεί να γράφω ποιήματα. Κάποια στιγμή ένιωσα ότι θέλω να δημιουργήσω εκ του μηδενός. Βέβαια επρόκειτο για μια ψευδαίσθηση γιατί δεν δημιουργώ εκ του μηδενός αλλά ανασύρω υλικό από ό,τι υπάρχει μέσα μου. Και η έμπνευσή μου είμαι εγώ. Τους ποιητές από παιδί κιόλας τους θεωρούσα τρελούς. Σιγά σιγά η γραφή μου επικεντρώθηκε στην (αυτο)εξορία και την έξοδο. Δημιουργούσα εκρήξεις συναισθημάτων. Έγραφα για χρόνια για μια άτακτη φυγή που κατέληγε σε απελευθέρωση. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο γεννήθηκαν τα Κεράσια της Εύας, που επί της ουσίας είναι ο κύκλος της ζωής, ο συμβολισμός του θανάτου και σίγουρα η χειραφέτηση από κάθε μορφή καταπίεσης.

 Πώς είναι να είσαι ποιητής εν έτει 2019 στην Ελλάδα;

Δεν ξέρω καν πώς είναι να είσαι ποιητής. Στις μέρες μας είναι σίγουρα δύσκολο, όταν με τόσες ποιητικές φωνές προσπαθείς να ακουστεί και η δική σου. Για μένα η ποίηση είναι αυτό: μια μάσκα αρχαίου θεάτρου, με τις οπές στη θέση των ματιών πάντα ανοιχτές, για να βλέπουν τον πέλεκυ που πέφτει.

Τι είναι η ποίηση για εσένα;

Ο μόνος σταθερός πυρήνας μου, το μόνο που έχω να με συμμαζεύει όταν νιώθω ρευστή.

 Ποιες είναι οι συγγραφικές σου επιρροές ;

Δεν ξέρω. Σπούδασα κλασική φιλολογία και έπειτα έκανα μεταπτυχιακές σπουδές στην ελληνική γλώσσα και λογοτεχνία και στη θεατρολογία. Έχω έρθει σε επαφή με πολλά κείμενα, έχω επηρεαστεί με τρόπο που δεν μπορώ να αντιληφθώ από συγγραφείς, ώστε δυσκολεύομαι να απαντήσω.

Πες μας έναν αγαπημένο στίχο.

Από τον Νίκο Καρούζο:

Τί βρέφος ἠδυνόμενο τὸ ποίημα
κι ὁ φουκαριάρης ὁ Ἰησοῦς
μ᾿ ἕνα πορτοκαλένιο σωβρακάκι
κρεμιέται κάθε χρόνο στὰ ἔαρα
Ἡ τέχνη μας ἡ φριχτότερη τοῦ ἐγὼ μεταμφίεση.

Ποιες εικόνες εφορμούν στη γραφή σου;

Πολλές. Μου αρέσει να δημιουργώ έναν ολόκληρο κόσμο που ξυπνά όλες τις αισθήσεις. Κυρίως εστιάζω στη φύση και τα στοιχεία της, σε όλους τους ήχους που περιέχονται σε αυτήν, στο αίμα ως δύναμη και δέσιμο, στα σώματα που αλληλοκαταβροχθίζονται.

Η ποίηση λειτουργεί λυτρωτικά για σένα;

Πριν καιρό θα σου απαντούσα ναι με βεβαιότητα. Πλέον δεν ξέρω. Για μένα η λύτρωση που προσφέρει η ποίηση είναι στιγμιαία και ψευδαίσθηση. Όμως, ναι, μπορώ να πω ότι τη χρησιμοποιώ γι’ αυτόν τον σκοπό όπως με χρησιμοποιεί κι εκείνη.

Τι θα ήθελες να μεταδώσεις στους αναγνώστες μέσα από Τα κεράσια της Εύας;

Να ζουν τη ζωή τους όπως πραγματικά θέλουν, να είναι ελεύθεροι, να μη φοβούνται, κι αν φοβούνται να τολμούν και πάλι. Να αποδεχτούν τη ζωή και την απώλεια.

Παρά το νεαρό της ηλικίας σου έχεις κάνει αισθητή την παρουσία σου στο χώρο και έχεις θέσει τον πήχη ψηλά με το πρώτο σου έργο. Ετοιμάζεις κάτι άλλο αυτό τον καιρό;

Ετοιμάζω, ναι, δύο κιόλας. Θα δείξει ποιο θα κερδίσει χώρο μέσα μου.

Αν σου έλεγα να κλείσουμε με κάποιο στίχο από το βιβλίο σου, ποιον θα διάλεγες;

Γεννήθηκα υποταγμένη στη φθορά / Κραυγάζω από πόνο / Μα οι κραυγές μου ματωμένα περιστέρια ξεψυχούν / στα χέρια του φιλεύσπλαχνου μου Κυνηγού.

Σύνταξη ερωτήσεων

Χριστίνα Ρώση

Loading...