Η Κατερίνα Παπαποστόλου ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ και αλλάζει τον κόσμο με γιορτές!

Η Kατερίνα Παπαποστόλου είναι δασκάλα, συγγραφέας και ιδρύτρια της ομάδας Ζω.Ε.Σ. (Ζωοφιλικές Ενημερώσεις Σχολείων). Έχει αφιερώσει τη ζωή της εδώ και χρόνια στην προώθηση ειδικών εκπαιδευτικών προγραμμάτων θέλοντας να δημιουργήσει μια νέα γενιά ανθρώπων με φιλοζωική κουλτούρα. Μαζί με την ομάδα της ταξιδεύουν σε όλη την Ελλάδα για να μάθουν στα παιδιά πως να αγαπούν και να σέβονται τα ζώα. Για την Κατερίνα, η καλύτερη επένδυση για το μέλλον είναι τα παιδιά. Στις 19 Ιουνίου ημέρα Τετάρτη και ώρα 8 μ.μ, θα γίνει η παρουσίαση του νέου της βιβλίου Η Μεγάλη Επιστροφή -Το Βασίλειο των Ακηδεμόνευτων Ζώων από τις εκδόσεις Welldone. Η παρουσίαση θα λάβει χώρα στον όμορφο πολυχώρου του Ρότα Art Coffee Bar #Rota επί της οδού Σόλωνος 124 στην Αθήνα, με την ευγενική χορηγία του Eternal Radio.Σας περιμένουμε όλους εκεί!

Ξέρω ότι τώρα κυκλοφορείς το νέο σου βιβλίο , όμως θέλω να με πας εκεί όπου ξεκίνησε όλο αυτό το συγγραφικό και όχι μόνο ταξίδι.
Η αλήθεια είναι ότι γράφω από παιδί και έχω εκατοντάδες χαρτιά γεμάτα αληθινές ιστορίες και παραμύθια κλειδωμένα στο συρτάρι μου. Ιστορίες για μικρούς και μεγάλους. Όμως όλα θέλουν τον χρόνο τους και την κατάλληλη στιγμή να εκδηλωθούν. Να βρεθείς δηλαδή στο κατάλληλο σημείο, την ιδανική στιγμή με τον καταλληλότερο άνθρωπο και τότε ναι, κάθε σου όνειρο γίνεται πραγματικότητα. Μεγάλωσα μέσα στην αγάπη των ανθρώπων και των ζώων. Με δυο γονείς τόσο μα τόσο αγαπημένους μεταξύ τους που αν και τους έχασα πολύ νωρίς, τον μπαμπά όταν ήμουν μονάχα 8 ετών και τη μαμά στα 30 μου, μου δίδαξαν την ισότητα και τη δικαιοσύνη σε όλα τα πλάσματα, δίχως να διαχωρίσουν ποτέ το αν είναι ζώο ή άνθρωπος. Στα 3 μου χρόνια ο μπαμπάς μου έφερε στην αγκαλιά μου έναν αδέσποτο τότε σκύλο και μεγάλωσα δίπλα του λες και ήταν ο αληθινός αδερφός μου. Ποτέ δεν τον ξεχωρίσαμε από τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας. Παντού και πάντοτε μαζί μας. Η μαμά, γνωστή σε όλους για το τεράστιο φιλανθρωπικό της έργο, θεωρώ πως συνέχισε επάξια την ανατροφή μου εντελώς μόνη της μεταφέροντάς μου συνεχώς τεράστια αποθέματα συμπόνιας και αγάπης. Οι ιστορίες μου από μικρή είχαν μέσα τους πάντοτε ζώα και ενώ ήμουν πολύ κοινωνική, μου άρεσε τόσο πολύ συχνά, ειδικά τα καλοκαίρια η απομόνωσή μου, γιατί μονάχα τότε βυθιζόμουν σε κόσμους παραμυθένιους όπου τα ζώα είχαν πάντα τη θέση που τους αξίζει. Παράτησα για πολλά χρόνια τη συγγραφή, καθώς Δασκάλα σε νησιά άγονης γραμμής με είχε συνεπάρει ο κόσμος των εικαστικών! Όμως ποτέ μου δεν σταμάτησα να κρατώ για τα συναισθήματά μου σημειώσεις. Ξεκίνησα δειλά ξανά πριν χρόνια να αρθρογραφώ, ανέλαβα αρχισυνταξίες περιοδικών που αφορούσαν ζώα και μια μέρα του 2011 συνάντησα τη Διώνη. Της ζωής μου το μεγαλύτερο Δώρο. Η συμβίωσή μου μαζί της μου γέννησε πρωτόγνωρα συναισθήματα που αν και κουβαλούσα ήδη τότε 15 χρόνια ασταμάτητου ακτιβισμού στον δρόμο σώζοντας ψυχές, αυτό το πλάσμα είχε κάτι πάνω του τόσο διαφορετικό. Οι κραυγές της τις νύχτες του φόβου της, λίγο καιρό μετά τη διάσωσή της προερχόμενες από την κόλαση της αδέσποτης ζωής, έγιναν μέσα μου οι κραυγές όλων εκείνων των αδικημένων πλασμάτων που βιώνουν την απέχθεια και την απανθρωπιά των συμπολιτών μου και έτσι μια νύχτα του 2017 γεννήθηκε το Δώρο. Η Διώνη μιλούσε για τη ζωή της, εγώ έγραφα, η Λιάνα Δενεζάκη καλλιτεχνούσε και η Κατερίνα Ταρουνά ένωνε τα πρόσωπά μας στο εξώφυλλο. Ταξίδεψα τόσο πολύ μαζί του και γνώρισα τόσο σπουδαίους ανθρώπους χάρη του. Ενάμιση χρόνο περίπου μετά η Διώνη, ο Άξελ και ο Πόθος αποφάσισαν να μοιραστούν τα όνειρά τους με τη Λιάνα Δενεζάκη και έτσι γεννήθηκε το Δώρο της Διώνης, ένα τετράδιο εκπαιδευτικών φιλοζωικών δραστηριοτήτων που ήδη ταξιδεύει ως αυτόνομο εκπαιδευτικό πρόγραμμα σε πολλά σχολεία της χώρας. Και σε λίγες μέρες, περίπου στα μέσα του Ιούνη μετά από έναν αγώνα με θηρία και ανθρώπους εμπόδια μου φαίνεται ακόμη απίστευτο μα κυκλοφορεί «Η Μεγάλη Επιστροφή»! Είναι ένα στοίχημα που έβαλα με τον εαυτό μου να μετρήσω την αντοχή, την υπομονή, την επιμονή και τη δύναμή μου. Είναι ένα βιβλίο που καθρεφτίζει μέσα μου την τιτάνια κυριολεκτικά προσπάθεια να ξεπεράσω τις σειρήνες που μου φώναζαν «κάνε πίσω, γιατί αυτό αλήθεια δεν το μπορείς». Σε αυτό το βιβλίο δεν μιλά μονάχα η Διώνη, μα ο κάθε ήρωας που τη συνοδεύει στη Μεγάλη της Επιστροφή στο Βασίλειο των Ακηδεμόνευτων Ζώων μιλά για τη ζωή του. Επιστρέφουμε μαζί με την πολυτάλαντη Λιάνα Δενεζάκη να γεμίζει με χρώματα τις σκέψεις μας, την Πάττυ Παπαδήμου να γεμίζει με λέξεις τις εικόνες της Λιάνας, τον Μάνο Κρόκο να αναλαμβάνει την καλλιτεχνική επιμέλεια, την Αναστασία Κορινθίου τη λογοτεχνική επιμέλεια και την Κατερίνα Ταρουνά και πάλι να απεικονίζει με δύο μαγικά αλήθεια εξώφυλλα αυτό το τόσο ιδιαίτερο βιβλίο με τις δύο όψεις. Ενώ ο Κώστας Παρίσσης ενορχηστρώνει 8 καταπληκτικά τραγούδια, ο Γιώργος Βασίλας ακόμη 2, η Ερωφίλη, η Άννη Θεοχάρη, ο Γιώργος Χατζής και η Μαρία Τσίλι υπογράφουν στίχους και μουσική και ο Γιώργος Καζαντζής μου χαρίζει το ένα και μοναδικό ορχηστρικό κομμάτι που συνοδεύει όλους εμάς στην επιστροφή μας στο παλάτι ενώνοντας δύο κόσμους τόσο διαφορετικούς. Ενώ 10 τραγουδιστές και πολλοί μουσικοί ολοκληρώνουν ένα υπέροχο μουσικό ταξίδι που ξεκίνησε πριν περίπου έναν χρόνο ενώνοντας λέξεις, εικόνες και συναισθήματα με έναν τρόπο τόσο αλήθεια πρωτότυπο και μοναδικό. Και όλα τα παραπάνω χάρη σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που θέλησαν να με στηρίξουν κόντρα στους δύσκολους καιρούς αλλά κυρίως χάρη στον εκδοτικό οίκο Welldone και στον εκδότη και των τριών μου βιβλίων, τον Βασίλη Γουλιέλμο, που χρόνια τώρα δεν σταματά να στέκεται βράχος σιγουριάς δίπλα μου στηρίζοντας τα μεγάλα όνειρά μου και δίνοντας βήμα στην επαναστατική φωνή μου σε εποχές που αυτού του είδους οι φωνές με κάθε τρόπο καταπνίγονται. Αν δεν υπήρχε αυτός ο σπουδαίος άνθρωπος στην πορεία μου κανένα από τα γραπτά μου σίγουρα δεν θα είχαν ήδη δει της συγγραφής το φως! Και πάντα θα του είμαι ευγνώμων για αυτό.

Θα ήθελα να μας μιλήσεις για τη Διώνη την ηρωίδα των βιβλίων, αλλά και για τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας σου.
Τι να πρωτοπώ αλήθεια για τη Διώνη μου; Σε μια φάση πολύ δύσκολη της ζωής μου και μέσα στο μεγάλο πένθος μου για τη μητέρα μου, συνάντησα ένα πλάσμα ετοιμοθάνατο μέσα σε μια λίμνη αίματος να μην έχει καν κουράγιο να ζητήσει βοήθεια. Παραδομένο στη μοίρα του, σε μια μοίρα που είναι καταδικασμένα όλα αυτά τα λατρεμένα αλητάκια του δρόμου. Τη διέσωσα και άλλαξε μαζί της όλη η ζωή μου! Δεν έχει περάσει ούτε μια μέρα που να μη θυμάμαι εκείνη τη μέρα της συνάντησής μας αλλά και ούτε μια μέρα που να μη στέκομαι περήφανα δίπλα της για την πρόοδό της. Αυτό το πλάσμα έχει ένα τόσο μοναδικό χάρισμα να σου μιλά απευθείας στην ψυχή σου μονάχα με το βλέμμα. Δυο μάτια τόσο διαπεραστικά που γεμίζουν με αγάπη όλο μου το είναι. Η Διώνη εκπροσωπεί μέσα μου κάθε πλάσμα που βρέθηκε στον δρόμο μου και δεν του γύρισα την πλάτη αλλά και μου υπενθυμίζει να μη σταματώ ποτέ να κυνηγώ τα μεγάλα όνειρά μου. Σε κάθε στιγμή που εγώ λυγίζω, εκείνη είναι εκεί να μου κρατά το χέρι, ώστε να σηκωθώ και πάλι. Και κάθε μέρα καταφέρνει θαύματα. Όπως πριν λίγο καιρό που πιστοποιήθηκε από το Γαλλικό Ινστιτούτο Ζωοθεραπείας ως σκύλος εκπαιδευτικής διαμεσολάβησης για παιδιά που ανήκουν στο φάσμα του αυτισμού, έχουν μαθησιακές δυσκολίες, υπερκινητικότητα και χαμηλή αυτοπεποίθηση. Ο Άξελ μου, ο ευαίσθητός μου! Δεν ξέρω ειλικρινά αν σε τόσα χρόνια ακτιβισμού στον δρόμο έχω συναντήσει ποτέ μου ξανά ένα τόσο κακοποιημένο ψυχικά αλλά τόσο καλοσυνάτο πλάσμα. Αυτή του η αναζήτηση συνεχώς στην παρουσία μου, συχνά με αγχώνει, όταν βρίσκομαι μακριά του, μα ταυτόχρονα με συγκινεί αλήθεια τόσο πολύ. Κρύβει μέσα του μια τόσο πονεμένη ιστορία που οι μνήμες της έχω πλέον πεισθεί πως δεν θα φύγουν ποτέ. Είμαι όμως εγώ δίπλα του και αυτό από μόνο του αρκεί. Για τον Πόθο μου τι να πω εγώ, όταν τα έχουν πει όλα οι θαυμάστριές του; Η χαρά της ζωής κυριολεκτικά! Ένας θησαυρός που πετάχτηκε κουτάβι στα σκουπίδια. Η κάθε μέρα μας στην οικογένειά μας μαζί του είναι μέρα γιορτής! Είναι ένα πλάσμα τόσο χαρισματικό που αυτή η ανεμελιά του όλους μας χαλαρώνει. Και οι τρεις τους είναι τόσο διαφορετικοί χαρακτήρες και έχουν βρει τα κοινά τους σημεία, ώστε να συνυπάρχουν αρμονικά. Και στον καθένα τους θαυμάζω τα μοναδικά χαρίσματά τους. Οι σκύλοι ζούνε τόσο λίγο όμως οι στιγμές που ζούμε μαζί τους αξίζουν τόσα πολλά. Κάνω τα αδύνατα δυνατά καθημερινά, ώστε να περνώ όσο γίνεται περισσότερο χρόνο μαζί τους! Τους μιλώ, ταξιδεύουμε μαζί, τους διαβάζω παραμύθια, τους χαρίζω τη ζωή που τους αξίζει μετά από όλα όσα πέρασαν και ναι, τους σκεπάζω κάθε νύχτα, τους καληνυχτώ δίνοντάς τους από ένα μητρικό φιλί στο μέτωπο και ξυπνώ συχνά μέσα στη νύχτα, για να δω ότι είναι καλά!

Με την ομάδα σου Ζω.Ε.Σ, πραγματοποιείτε διάφορες δράσεις πανελλαδικά , θα ήθελα να μας πεις για το σκοπό και το όραμα σας!
Οι Ζω.Ε.Σ. που ίδρυσε η Διώνη μαζί μου το 2015, με τις 28 ομάδες και τους 100 εθελοντές σήμερα που ολοένα αυξάνονται σε όλη τη χώρα στηρίζουν το όραμά μας για τη ριζική αλλαγή της ζωοφιλικής παιδείας αλλά και της προστασίας του περιβάλλοντος μέσω των ζωοφιλικών ενημερώσεων. Ένας αγώνας που ξεκίνησα μόνη μου μέσα στα ελληνικά σχολεία το 2000 παλεύοντας με θηρία και δαίμονες μέχρι να τους πείσω να γίνουν δεκτικοί στην αλλαγή και να αποδεχτούν πως ένας σκύλος Δάσκαλος μπορεί να συμμετέχει ως ισότιμο μέλος της μαθητικής κοινότητας. Περισσότερα από 550 σχολεία και 300.000 μαθητές πανελλαδικά μέχρι σήμερα έχουν ενώσει τη φωνή τους με τη Διώνη μου για να σιγήσει κάθε αδέσποτη κραυγή και έχουν γίνει σπουδαίοι αρωγοί του μεγάλου οράματος χτισίματος ενός νέου ζωοφιλικού ελληνικού κατεστημένου που θα γκρεμίσει συθέμελα ο,τιδήποτε παλιό, επικίνδυνο και αναχρονιστικό! Γινόμαστε μια γερή αλυσίδα αγάπης, γιατί τα ζώα νιώθουν, έχουν ανάγκες και δικαιώματα! Δεν έχουν όμως μιλιά και οι Ζω.Ε.Σ. γινόμαστε η φωνή τους! Με τρία εκπαιδευτικά προγράμματα εγκεκριμένα από το ΥΠΕΠΘ για όλα τα σχολεία γενικής και ειδικής αγωγής, όπως και οι τρεις σκύλοι μου που συμμετέχουν σε αυτά, αποτελούμε μια πνοή ολοκληρωτικής αλλαγής στα ζωοφιλικά δρώμενα. Αγωνιζόμαστε ασταμάτητα για τη διαμόρφωση μελλοντικών πολιτών με ζωοφιλική συνείδηση, με αίσθημα εθελοντισμού, αλτρουισμού, συνεργασίας και δικαιοσύνης, πείθοντάς τους πως έφτασε η ώρα να δοθεί επιτέλους ένα τέλος σε όλα τα εγκλήματα που γίνονται σε βάρος των ζώων, αλλά και η μέρα που θα αναλάβουμε όλοι τις ευθύνες που μας αναλογούν. Σε μια κοινωνία όλοι μας πρέπει να σκεφτόμαστε το «εμείς» και να γινόμαστε η αλλαγή που θέλουμε να δούμε στον κόσμο. Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση υπηρετούμε μονάχα τον εαυτό μας και αυτό από μόνο του έχει τη δύναμη να μπλοκάρει την όποια αλλαγή. Το έχω δηλώσει πολλές φορές. Ακόμη και αν μείνω μόνη μαζί με τη Διώνη, τον Άξελ και τον Πόθο μέσα στα ελληνικά σχολεία, και πάλι δεν υπάρχει περίπτωση να γυρίσουμε πίσω αν δεν καταφέρουμε να υπογράψουμε την πολυπόθητη αλλαγή που είναι ένας πλανήτης στον οποίο όλοι οι κάτοικοι θα έχουν μάθει να συμβιώνουν αρμονικά με κάθε πλάσμα που αναπνέει. Και αυτό απαιτεί πολλή δουλειά και δεν υπάρχει πλέον χρόνος να καθυστερούμε, όταν η ζωή για όλα τα ζώα καθημερινά μετατρέπεται σε κόλαση και αυτό χάρη στον «παντοδύναμο» άνθρωπο. Οι Ζω.Ε.Σ. μόνες τους σαφέστατα δεν μπορούν να λύσουν το θέμα των ακηδεμόνευτων ζώων. Μπορούν όμως να συμβάλλουν τα μέγιστα στην αλλαγή που σιγά σιγά έρχεται. Εμείς γκρεμίζουμε και ξαναχτίζουμε έναν κόσμο όπως ακριβώς τον ονειρευόμαστε για τους ανθρώπους και τα ζώα!

Έχεις έρθει σε επαφή με χιλιάδες παιδιά, τι ελπίδες και τι συναισθήματα σου γεννά αυτή η επικοινωνία;
Τόσα χρόνια μέσα στα ελληνικά σχολεία τόσο ως Δασκάλα όσο και ως ιδρύτρια Ζω.Ε.Σ. αλλά και ως συγγραφέας, δεν μπορώ αλήθεια να θυμηθώ πόσο όμορφα λόγια έχω ακούσει από αυτά τα παιδιά. Και πόσο όμορφες ιστορίες από ζώα που συχνά έχουν διασώσει. Έχω πεισθεί πολλά χρόνια τώρα πως τα παιδιά αυτά θα φέρουν την αλλαγή. Ζωγραφίζουν έναν κόσμο με χρώματα όπως ακριβώς τον ονειρεύονται. Παράλληλα όμως έχω ακούσει και πολλές θλιβερές ιστορίες σχετικά με τη σχέση τους με τα ζώα ειδικά στην επαρχία όπου οι κακοποιήσεις ζώων είναι η καθημερινότητά τους. Έχω συναντήσει παιδιά που «περήφανα» μου έλεγαν «κυρία, εμείς χθες πετάξαμε στο ποτάμι τα δέκα κουτάβια της σκύλας μας», «κυρία, εγώ δεν ήρθα χθες σχολείο, γιατί χθες είχαμε γιορτή και σφάξαμε το αρνί που είχαμε πολλά χρόνια στην αυλή ή πέντε κότες». Δεν μπορώ να μετρήσω αλήθεια πόσες τέτοιες δηλώσεις έχω ακούσει όλα αυτά τα χρόνια. Και πόσο ψύχραιμη στάθηκα απέναντί τους. Για αυτό και επιμένω πως στα σχολεία πρέπει να μπαίνουν άνθρωποι ειδικά εκπαιδευμένοι στην ψυχολογία των παιδιών και το θέμα της κατάρτισης των φιλοζωικών εκπαιδευτικών προγραμμάτων να το αναλαμβάνουν εκπαιδευτικοί αποκλειστικά και μόνο. Έχοντας 19 χρόνια πίσω μου ασταμάτητης δράσης μέσα σε σχολική τάξη και έχοντας εκπονήσει περισσότερα από 30 εκπαιδευτικά προγράμματα, ως Ζω.Ε.Σ. δεν παίρνω καμιά απόφαση αλλαγής υλικού αν δεν το δουν πρώτα οι συνεργάτες μου, που είναι παιδοψυχολόγοι, λογοθεραπευτές, συνάδελφοι εκπαιδευτικοί ειδικής και γενικής αγωγής. Δεν θα δεχτώ να περάσει καμιά πληροφορία στα σχολεία αν δεν ελεγχθεί αρχικά και αν δεν εγκριθεί στη συνέχεια από το ΥΠΕΠΘ. Είμαι απόλυτη σε αυτό και μου έχει βγει μονάχα σε καλό. Στα ελληνικά σχολεία οι γονείς περιμένουν συχνά «στη γωνία» για την επόμενη καταγγελία. Ας μη γελιόμαστε σε αυτό. Επίσης καθώς πολλοί συνάδελφοι που μας καλούν «παραπονιούνται» πως σε πολλές ομάδες στην Ελλάδα δεν συνοδεύει την ομάδα σκύλος, θα ήθελα να τονίσω για άλλη μια φορά πως οι Ζω.Ε.Σ. εκπονούν εκπαιδευτικά φιλοζωικά προγράμματα και όχι προγράμματα θεραπευτικής επαφής με σκύλο. Ο σκύλος σε εμάς δεν είναι το κυρίαρχο μέρος της επίσκεψής μας. Και αυτή ίσως είναι και η διαφορά μας από τις υπόλοιπες ομάδες φιλοζωικών ενημερώσεων. Στο πρόγραμμά μας «Θεραπευτική Αγκαλιά» που αφορά τα σχολεία ειδικής αγωγής και τα θεραπευτικά ιδρύματα τις επισκέψεις κάνει αυτή τη στιγμή μόνο ο Πόθος και η Διώνη, ενώ ο Άξελ κάνει συχνά και εξατομικευμένες παρεμβάσεις. Όπως και να έχει θα αναφέρω για πολλοστή φορά πως τα σχολεία της χώρας δεν έχουν ανάγκη από την επίσκεψη ενός ακόμη σκύλου, γιατί πολύ απλά δεν είναι οι μαθητές στο μεγαλύτερό τους μέρος, εκτός φυσικά από τις εξαιρέσεις, ακόμη απόλυτα εκπαιδευμένοι, ώστε να τον υποδεχτούν! Οι μαθητές έχουν ανάγκη να εκπαιδευτούν στη συμπεριφορά τους απέναντι στα ζώα, να αποκτήσουν την αρετή της ενσυναίσθησης και να αντιληφθούν πως στον πλανήτη δεν κατοικούν μόνοι. Και αυτό απαιτεί ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα με παιδαγωγικούς στόχους και προοπτικές. Παλεύω με θηρία στο κομμάτι αυτό, δέχομαι συχνά φιλοζωικό πόλεμο, σπάνια έχω τη στήριξη των φιλοζωικών σωματείων που επιλέγουν να μη συνεργαστούν μαζί μας, ειδικά όταν τους απαγορεύω να φέρουν σκύλο στις ενημερώσεις, και προτιμούν να εισέλθουν στα σχολεία μόνοι τους, αλλά εγώ συνεχίζω την πορεία μου, επιμένοντάς στους εθελοντές μου να μην ακούνε καμιά σειρήνα πίσω τους, αλλά να κοιτούν μονάχα μπροστά. Γιατί μας ενώνει η δύναμη της Διώνης μας και η πεποίθηση μου πως κανένα από τα 300000 και περισσότερα παιδιά που έχουμε μέχρι σήμερα συναντήσει και εκπαιδεύσει δεν θα είναι αυριανός κακοποιητής ζώων ή ανθρώπων. Και αυτό από μόνο του είναι αρκετό, ώστε να ξαναχτιστεί ο κόσμος από την αρχή, αλλά και όλοι εμείς να μη σταματάμε να μεταδίδουμε το μεγάλο όραμά μου. Δεν είμαι άλλωστε πλέον μόνη!

Υπάρχει κάτι που θα ήθελες να μεταφέρεις σε όποιον διαβάζει αυτή τη συνέντευξη και μαθαίνει για εσένα και το έργο σου πρώτη φορά;
Θα επιμένω πάντα να λέω πως τα ζώα και νιώθουν και σκέφτονται. Το μοναδικό που στερούνται είναι βούλησης και επιλογής, γιατί είναι έρμαια ακριβώς των διαθέσεών μας. Η μέρα τους εξαρτάται από τη διάθεση με την οποία θα ξημερώσει η δική μας μέρα! Τα ακηδεμόνευτα ζώα τα παρατήσαμε όλοι εμείς. Δεν φύτρωσαν ούτε έπεσαν από τον ουρανό. Και ποτέ δεν μου άρεσε η λέξη «αδέσποτα» που μου θυμίζει τον δεσπότη, το αφεντικό, τον δυνάστη. Είναι ζώα «παρατημένα».
Ο απλός οίκτος από την άλλη προς τα ζώα είναι άνευ αξίας. Εκείνο που οφείλουμε είναι να προσπαθήσουμε να αποκτήσουμε μια ενπαθητική σχέση με όλα τα ζώα, ώστε να αντιληφθούμε όλα τα δεινά που βιώνουν, να τα αγαπήσουμε όπως οφείλει να αγαπήσει και να βοηθήσει ο δυνατός τον αδύναμο και κυρίως όλοι εμείς να αναλάβουμε δράση υπέρ τους, κόντρα στην απάνθρωπη, ανήθικη και απαράδεκτη συμπεριφορά πολλών άλλων απέναντί τους.
Θα παραμένω πάντα λάτρης όλων των ζώων, γράφοντας για αυτά και υμνώντας τα. Χτίζοντας μαζί τους σχέσεις ζωής άδολες, εκούσιες, καθαρές, ελεύθερες, απόλυτες, αυθόρμητες, τέλειες, γιατί τα ζώα αγαπούν δίχως διακυμάνσεις ούτε διαθέσεις και χτίζουν σχέσεις σταθερές και αναλλοίωτες στον χρόνο. Δε θα ξυπνήσουν κανένα πρωί φωνάζοντάς σου «φύγε, δεν σε θέλω πια», «δεν σ’ αγαπώ», «σε βαρέθηκα».
Στείρωση, υιοθεσίες, αφύπνιση, ενημέρωση, λίγη τροφή και νερό, ριζική αλλαγή παιδείας στο σχολείο με ένταξη φιλοζωικών μαθημάτων, εκπαίδευση και ευαισθητοποίηση ενηλίκων με μηνύματα κοινωνικού και φιλοζωικού χαρακτήρα, εφαρμογή των νόμων, καταγγελία κάθε κακοποίησης και εγκατάλειψης, έλεγχος των εισαγωγέων, όσων Pet Shop εξακολουθούν να συντηρούν τα puppy mills, κλείσιμο των παράνομων εκτροφέων και κυνήγι στους ανεξέλεγκτους κυνηγούς. Και τότε μόνο ίσως αρχίσει να αχνοφαίνεται η ελπίδα.
Το ερώτημα είναι θα γίνουμε τελικά αλτρουιστές και θα βάλουμε ένα τέλος στην απάνθρωπη μεταχείριση αυτών των τόσο χαρισματικών πλασμάτων που είναι υπό την εξουσία μας; Και αυτό όχι επειδή αναγκαζόμαστε από τους «νόμους», αλλά επειδή η στάση μας αναγνωρίζουμε πλέον πως είναι ηθικά αστήριχτη και αδικαιολόγητη! Ανεπίτρεπτη, φασιστική και άκρως ρατσιστική.
Οι λέξεις που γράφω χρόνια τώρα, δεν έχουν σίγουρα τη δύναμη να αλλάξουν τίποτα από μόνες τους, αν δεν συνοδευτούν από τις πράξεις όλων μας που θα αναδυθούν από τις ιδέες που «γεννούν» τα συναισθήματα μέσα από αυτές τις λέξεις. Και όλοι μαζί μπορούμε να τα καταφέρουμε. Πουθενά και ποτέ κανείς μόνος!

Θα ήθελα να κλείσουμε με μια παράγραφο ενός εκ των τριών βιβλίων που εσύ μέσα σου ξεχωρίζεις.
Για τη μεγάλη αγάπη σας μα και τη στήριξή σας, δεν θα μπορούσα παρά να μη σας χαρίσω ένα απόσπασμα από το καινούριο βιβλίο το οποίο αυτή τη στιγμή που οι αναγνώστες σας θα το διαβάσουν, δεν έχει ακόμη κυκλοφορήσει!
«Η μαμά, ανήσυχη ακόμη για μένα, ερχόταν κάθε νύχτα, με σκέπαζε και μου έδινε εκείνο το μητρικό φιλί στο μέτωπο, λέγοντάς μου παραμύθια για καληνύχτα. Πόσα παραμύθια είχε επινοήσει η μαμά για όλους μας! Για καλοκάγαθα ζώα και ειρηνικά βασίλεια. Για αστείες μάγισσες και χαριτωμένα ξωτικά. Για ανθρώπους και ζώα ενωμένα. Για το γκρέμισμα του παλιού κόσμου, όπου τα ζώα είχαν στοχοποιηθεί ως κατώτερα όντα σε σχέση με τους ανθρώπους. Από την πρώτη κιόλας στιγμή της δημιουργίας του κόσμου, τα αντιμετώπιζαν σαν μια σιωπηρή, μειονοτική τάξη όντων που δεν έχει φωνή για να διεκδικήσει, όσα βάναυσα από ανθρώπινα χέρια, κι αν έχει υποστεί. Έχει περάσει τόσος καιρός μα συχνά ακόμη δεν πιστεύω πως όλοι εμείς μαζί, αυτή τη στιγμή επιστρέφουμε. Μου φαίνεται σαν ένα όμορφο όνειρο που βλέπω τις ήρεμες, πλέον, νύχτες. Μα ξυπνώ το πρωί μέσα στις μουσικές, ανοίγω τα μάτια μου, αντικρίζω όλη αυτή την ομορφιά της Φύσης και λέω πως «Ναι! Τελικά τα κατάφερα!». Εγώ η Διώνη για όλα τα ζώα. Εγώ η Διώνη για όλους τους ανθρώπους…»

 

Χριστίνα Ρώση

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Loading...